:+:+:black chocolate:+:+:
...เพราะว่าชิชิโดะซังคือช็อกโกแลตของผม....
วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์..และแน่นอนว่ามันเป็นวันเกิดผมด้วย
ผมรู้สึกดีที่เกิดวันนี้เพราะเหมือนได้รับความรักแบบยกกำลังสอง
แน่ล่ะ...ผมกำลังหวังอะไรจากใครบางคนอยู่
อ้าว พูดถึงก็มาเลย
"ชิชิโดะซังคร้าบบบ อรุณสวัสดิ์ครับ"
วันนี้ชิชิโดะซังดูดีเป็นพิเศษ ไม่สิ ดูดีเหมือนทุกๆวัน
ก็แหม..ชิชิโดะซังเป็นคนที่ผมชอบที่สุดนี่นา
"อรุณสวัสดิ์ โจทาโร่"
ทักผมเสร็จแล้วก็เดินหายไปเลย รวดเร็วสมกับเป็นชิชิโดะซังของผมจริงๆ
ว่าแต่ว่า...ชิชิโดะซางงงง ลืมวันเกิดผมเหรอครับ
.................
ชิชิโดะเดินไปยังหลังห้องชมรม ซองผ้าเล็กๆในกระเป๋าถูกหยิบออกมาดูแล้วดูอีก
ซองผ้าสีขาวแบบเรียบๆ ขนาดประมาณฝ่ามือ คนตัวเล็กจ้องมองแล้วขมวดคิ้วทำท่าเหมือนลังเลปนหงุดหงิด
...ถึงจะเคยบอกว่าถ้าฉันเป็นคนให้ จะเป็นอะไรก็ชอบหมดก็ตามเหอะ...
แล้วถ้าไม่บอกว่าอยากได้อะไรใครจะไปรู้เล่า
ชิชิโดะยัดซองผ้าลงในกระเป๋านักเรียนแล้วยกขึ้นพาดบ่า
...เดี๋ยวปั๊ดซื้อปลอกคอให้เลย
รอยยิ้มเล็กๆปรากฎบนใบหน้าบึ้งตึง....แต่เจ้าตัวคงไม่รู้หรอกว่าเวลาที่คิดถึงรุ่นน้องคนนั้นตัวเองจะเผลอยิ้มออกมาเสมอ
"ชิชิโดะซังครับ มาอยู่ที่นี่เอง"
ร่างเด็กหนุ่มตัวสูงยืนขวางทางอยู่ข้างหน้า เหงื่อเม็ดเล็กๆเกาะตามใบหน้าและเส้นผมสีเงิน แผ่นอกกว้างสะเทือนขึ้นลงตามแรงหอบหายใจ
ชิชิโดะมองรุ่นน้องที่ยืนหอบ...ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เจ้านี่ก็หาเจอสินะ
"ชิชิโดะซังครับ คือว่า..ผม.." โจทาโร่จ้องลงไปที่ดวงตาเรียวที่เหลือบมองเขา
"ไม่ไปเรียนเหรอโจทาโร่ พวกปีสองชั่วโมงเช้ามีเรียนไม่ใช่เหรอ"
"คือว่า..ชิชิโดะซังครับ ช่วยไปกับผมหน่อยได้มั้ยครับ"
ร่างสูงค้อมตัวลงในแนวขนาน เส้นผมสีเงินกระจายตัวลงอย่างอ่อนนุ่ม จนมือเล็กยื่นไปทำท่าจะจับ
...อ๊ะ..แย่แล้ว..
ชิชิโดะหดมือที่ยื่นออกไป แล้วดันไหล่หนาขึ้น ตบลงไปเบาๆ
"ไปไหนล่ะ"
รอยยิ้มกว้างบนหน้าเจ้านั่นให้แปลกใจ..แค่ยอมตามไปนี่ดีใจอะไรนักนะ
"ผมชอบชิชิโดะซังที่สุดเลย"
มาอีกแล้ว..คำว่า"ผมชอบชิชิโดะซังที่สุดเลย"เป็นคำพูดติดปากเจ้านี่ไปแล้วรึยังไงนะ
น่าแปลกที่ไม่ค่อยตื่นเต้นกับคำพูดแบบนี้เท่าไหร่ ก็คงเป็นเพราะ..ชินเแล้วละมั้ง
โจทาโร่ดึงมือเล็กขึ้นมากุมแล้วพาเดินไปยังสวนหลังโรงเรียน ต้นไม้สีเขียวอ่อนสะท้อนกับเงาแสงอาทิตย์จนเกิดเป็นร่มเงา
ชิชิโดะมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของคนที่กุมมือตัวเองไว้...ทำไมคนๆนี้ถึงได้ทำหน้าตามีความสุขแบบนี้ได้ตลอดเวลา
ชิชิโดะนั่งลงตรงพื้นสนามหญ้าภายใต้เงาของต้นไม้ใหญ่แล้วฉุดให้คนที่ยืนยิ้ม..เหมือนเด็กๆ นั่งลงข้างๆ
...............................
ผมชอบเวลาชิชิโดะซังโมโห หางตาทั้งสองข้างจะชี้ขึ้น..น่ารักดี
ผมชอบเวลาชิชิโดะซังใจจดใจจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ความมุ่งมั่นของเขาทำให้ผมชื่นชม
ผมชอบเวลาที่เราเล่นเทนนิสคู่กัน เพราะเขาจะอยู่ในสายตาผมเสมอ
ผมชอบแอบมองเวลาชิชิโดะซังยิ้ม เพราะว่ารอยยิ้มของชิชิโดะซังทำให้ผมมีความสุข
...ชิชิโดะซังเหมือนแบล็คช็อกโกแลต...
ช็อกโกแลตสีเข้มที่มีรสขมจนรู้สึกว่าขมเกินไปสำหรับใครบางคน
แต่....ในความขมนั้นก็มีรสหวานซ่อนอยู่
ผมคงไม่สามารถถอนตัวจากความหลงใหลในรสขมอมหวานนี้ได้
เพราะชิชิโดะซัง..คือแบล็กช็อกโกแลตของผม
............................
"โจทาโร่" เสียงดุๆดังขึ้น ทำเอาคนที่อยู่ในภวังค์ความคิดตื่นขึ้นมาทันที
"ค..ครับ"
"เหม่ออยู่ได้ แล้วพามาที่นี่ทำไมห๊ะ"
...ดุมั้ยล่ะ ชิชิโดะซังของผม..
"ชิชิโดะซังลืมอะไรไปรึเปล่าครับ"
โจทาโร่ถามด้วยน้ำเสียงยิ้มๆ ก็รู้ดีว่าชิชิโดะไม่ใช่คนที่ไม่ให้ความสำคัญกับคนอื่น
...ตรงกันข้าม กลับเป็นห่วงมากกว่าเป็นเท่าตัว...
"ไม่ได้ลืมหรอกน่า" ชิชิโดะเปิดกระเป๋าแล้วหยิบซองผ้าสีขาวส่งให้
"สุขสันต์วันเกิดนะ โจทาโร่"
ดวงตาของคนที่ได้รับแวววับเป็นประกาย ห่อเล็กๆในมือถูกถืออย่างทะนุถนอม
"ขอบคุณครับชิชิโดะซัง" มือใหญ่ทำท่าจะแกะห่อ แต่ถูกคนที่ให้จับมือยั้งเอาไว้
"ค่อยไปเปิดตอนที่ฉันไม่อยู่เซ่"
"ผมชอบชิชิโดะซังที่สุดเลยครับ" โจทาโร่กุมมือที่จับเขาไว้แน่น
"เออ..รู้อยู่แล้วน่า" ชิชิโดะหันหน้าไปทางที่ไม่มีใบหน้าของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง
เพราะวันนี้เจ้านี่พูดจริงจังเป็นพิเศษรึเปล่า..ในอกดูเหมือนจะเต้นแรงกว่าทุกที
โจทาโร่มองใบหน้าแดงของคนที่พูดเหมือนจะดุ..ดูแล้วคงเป็นอาการที่เรียกว่าดุกลบเกลื่อนความเขินมากกว่า
"ชิชิโดะซัง แล้ว..สำหรับวันวาเลนไทน์ล่ะ"
"ไม่มี"
"โธ่ ชิชิโดะซังล่ะก็ วาเลนไทน์ทั้งที"
ชิชิโดะหันหน้าไปทางอื่นแล้วพูดเบาๆ
"วาเลนไทน์มันเป็นวันพิเศษของคนทั้งโลก"มือที่จับอยู่กับมือใหญ่ดูเหมือนจะบีบแน่นขึ้น
"แต่วันเกิด..เป็นวันของนายคนเดียว"
ดวงตาเรียวหันมาสบตา...
"แล้วนายคิดว่าฉันควรให้ความสำคัญกับวันนี้ในฐานะไหนมากกว่ากัน"
นั่นสินะ...ถึงชิชิโดะซังจะไม่มีช็อกโกแลตให้ผมก็ไม่เป็นไรหรอก
ในเมื่อผมมีชิชิโดะซังอยู่แล้วทั้งคน...ใช่มั้ยครับ
END
ฟิกแฮปปี้เบิร์ทเดย์หมาโจ
ล้างอาถรรพ์ได้แล้ววววววว /ดีใจโคตรๆ/
ชิชิโดะเขียนยากโคตร
:+:+:Milk Chocolate:+:+:
"ขอ" นิโอแบฝ่ามือทั้งสองข้างแล้วยื่นไปชิดหน้าของฝ่ายตรงข้าม
"จะเอาอะไรจากฉันอีกนิโอคุง" ยางิวตอบพลางยิ้ม..รู้ทั้งรู้ว่าที่เจ้านี่อยากได้ในวันนี้มีแค่อย่างเดียว
นิโอจ้องหน้าคนรักที่ทำเฉย ไม่บอกก็รู้ว่ายางิวกำลังทดสอบเขา
จะได้ช็อกโกแลตจากยางิว...ไม่มีทางได้ง่ายๆเหมือนคนทั่วไปแน่ๆ
"งั้นมีของมาแลก" นิโออมยิ้ม...ด้วยท่าทางที่ไม่น่าไว้ใจ
"นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าของๆนายทำให้ฉันพอใจได้มากแค่ไหน"
"วาเลนไทน์คิส" พูดจบแล้วก็ทำปากจู๋ยื่นเข้าไปใกล้
ยางิวเอามือดันหน้าที่เข้ามาใกล้ ปลายนิ้วจิ้มที่หน้าผากเบาๆ
"มุขนี้ไม่ผ่าน..นายทำให้ฉันนึกถึงซานาดะ"
ดวงตาสองคู่สบตากับแล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
"ฮ่าๆๆๆๆ ถ้าซานาดะมาได้ยินคงทำหน้าแปลกพิลึกเนอะ"
"แต่ฉันว่า ฮ่าๆๆ ซานาดะก็แปลกมาตั้งแต่เกิดแล้วนี่นา ฮ่าๆๆ"
ทั้งสองคนหัวเราะกันอย่างต่อเนื่องจนใบหน้าแดงก่ำ เสียงหอบหายใจดังขึ้นปนกับเสียงหัวเราะ
"ส่งมาซะดีๆ" เสียงที่ยังหอบอยู่ร้องเรียกสิ่งที่ควรจะได้ในวันนี้
...ไม่ว่ายังไงๆยางิวก็ต้องมีให้แน่...
"วาเลนไทน์คิส?"
"ถ้าให้ก็เอา..แต่ไม่เอาจากซานาดะเด็ดขาด" นิโอพูดแล้วกลั้นหัวเราะ
"นึกว่าอยากลองของแปลก"
"ไม่ล่ะ แค่นายคนเดียวก็เกินพอแล้ว"
นิโอเดินไปข้างหลังโน้มตัวลงโอบยางิวที่นั่งเก้าอี้ แก้มสองข้างแนบชิดกัน ท่อนแขนสองข้างโอบกอดด้วยความรัก มือใหญ่เกาะกุมที่มือเย็นๆทั้งสองข้าง
"ไม่แกะออกเหรอ" นิโอถามที่ข้างหู..เพราะปกติถ้าอยู่ในที่ๆคนอื่นสามารถมองเห็นได้ ยางิวมักจะเบี่ยงตัวออกอยู่เสมอ
"ก็วันนี้..วันวาเลนไทน์ แถมตอนนี้ก็ไม่มีคนอยู่.." ยางิวหอมที่แก้มอีกฝ่ายเบาๆ
"..ถือว่าเป็นโบนัสพิเศษแล้วกัน"
"โอ๊ยยย ยางิวฉันรักนาย ชักอยากจะให้ทุกวันกลายเป็นวาเลนไทน์แล้วสิ" นิโอกอดคนรักแล้วโยกตัวไปมา จมูกกดลงที่แก้มนิ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"นายจะทำแก้มชั้นเจ็บนะนิโอคุง"
"งั้นอนุญาตให้ทำที่อื่นสิ"
"...ทำอย่างกับปกตินายขอฉันงั้นแหละ" บ่นพึมพำ แต่สีหน้ากลับแดงระเรื่อขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
นิโอไล้นิ้วตามริมฝีปากบางราวกับสิ่งของล้ำค่า ใบหน้าเลื่อนเข้าใกล้จนรับรสริมฝีปากอีกฝ่ายได้ ลมหายใจอุ่นเป่ารดกันและกัน เสียงครางแสนหวานหลุดออกมาแผ่วเบา
"อือ.."
นิโอดึงริมฝีปากออกแล้วประกบลงไปใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนที่ทำกับตรงแก้มนิ่ม คนที่รอรับรสจูบเผยอริมฝีปากแดงระเรื่อรับไอร้อนที่ถูกส่งผ่าน
"พอแล้วน่า" ยางิวยกมือห้าม หน้าแดงๆก้มต่ำลง
"วาเลนไทน์ทั้งทีนี่"
"จะทำส่วนของทั้งปีนี้เลยเหรอ"ยางิวกระพริบตาถี่
"ก็ได้..ก็ได้"
นิโอลากเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆมานั่งติดกัน ก่อนจะซบลงที่ไหลบางแล้วเสียดสีศีรษะไปมาเบาๆ
....ขออ้อนหน่อยน่า....
รอยยิ้มบางๆปรากฎขึ้นตรงใบหน้าของคนทั้งคู่ ดูเหมือนจะเป็นรอยยิ้มที่ส่งมอบความอบอุ่นให้แก่กันและกัน
ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ก็เหมือนมิลท์ช็อกโกแลต เป็นส่วนผสมของเมล็ดโกโก้กับนมอย่างลงตัว
รสชาตินี้ดูเหมือนจะเป็นรสธรรมดาทั่วไป...แต่เพราะธรรมดาจึงพิเศษ
ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะผสมทุกอย่างให้ลงตัว ตัดทิ้งทั้งทิฐิแล้วปรับตัวเข้าหา..รวมทั้งอาศัยเวลาในการเรียนรู้กันและกัน
.....เหมือนส่วนผสมของมิลท์ช็อกโกแลต.....
รู้มั้ยทำไมมิลท์ช็อกโกแลตถึงได้ถูกซื้อมากที่สุดในวันวาเลนไทน์
...ก็เพราะว่าในทุกๆหนึ่งคำจะมีรสหวานที่ซึมซาบทุกที่ที่สัมผัส..เหมือนกับความรัก
"นิโอคุง แบมือ" ยางิวกำมือยื่นให้นิโอ คนที่นั่งพิงอยู่จึงเปลี่ยนเป็นนั่งตัวตรงอย่างรวดเร็วแล้วยื่นมือเข้าใกล้
ยางิวปล่อยสิ่งที่อยู่ในมือให้ร่วงลงบนฝ่ามือใหญ่อย่างรวดเร็ว นิโอกำไว้แน่น..แต่เมื่อรู้สึกผิดสังเกตจึงคลายมือออกดู
"ขี้โกงนี่ ให้แต่เปลือกช็อกโกแลตเปล่าๆ" บ่นออกมาดังๆแล้วนั่งมองเศษกระดาษห่อที่ถูกแกะแล้ว
"งั้นก็เงยหน้าขึ้นสิ"
นิโอเงยหน้าขึ้น ช็อกโกแลตก้อนเล็กในมือถูกส่งเข้าในปากอย่างรวดเร็ว ตามด้วยริมฝีปากแตะอย่างแผ่วเบา
"ช็อกโกแลตคิส"
"ขออีกได้มั้ย"
ยางิวยิ้มเขินๆแล้วพยักหน้า หยิบช็อกโกแลตในมือเข้ามาแกะเปลือกที่ห่อออก
นิโอนั่งมองมือเรียว รสหวานของช็อกโกแลตและรสที่หวานกว่าของริมฝีปากบางคู่นั้น
...สงสัยว่าวันนี้ทั้งวันคงจะไม่อยากกินอะไรนอกจากช็อกโกแลตแล้ว...
END
ยางิวหวานเกิ๊นนนนน
...ไม่เป็นไร ก็มันวันพิเศษนี่นา..เนาะๆ
พิมพ์ด้วยความรักน้องยา ฮ่าๆๆ รักกันให้มากๆนะเค้อ
28บันซายยยยยยย
:+:+:mint chocolate:+:+:
"ไคโด" อินุอิเรียกเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่ยืนลับก้มหน้าอยู่ริมล็อกเกอร์ ไคโดปิดล็อกเกอร์เสียงดัง..ดวงตาคมกริบหันมามองตามเสียงเรียก
"มีอะไร" ไคโดหลบสายตาที่จ้องมองราวกับร่างตัวเองโปร่งใส....ไม่ชอบที่ถูกมองออกทุกสิ่งทุกอย่าง
อินุอิเดินเข้าไปใกล้ ส่วนสูงร่วม184ซ.ม.ทำให้เงาสีดำทาบทับบนร่างของคนที่หันหน้าเข้าหา ไคโดผละตัวออกจากเงานั้นแต่ลำแขนเรียวก็ถูกคว้าไว้ได้ทัน
"วันนี้ว่างมั้ย" อินุอิก้มตัวลงกระซิบข้างหูเบาๆ ไคโดปัดใบหน้าที่อยู่ชิดออกห่าง
"ไม่ว่าง ไม่รู้ ไม่ไป" ไคโดกระแทกตัวกลับ กำปั้นที่สวนออกไปอย่างรวดเร็วพุ่งเข้าที่ท้องของอินุอิ
ดวงตาคมตวัดมองอินุอิที่นั่งลงพิงล็อกเกอร์...ดูเหมือนคนตัวใหญ่เมื่อกี้จะเงียบเสียงลงจนน่าแปลกใจ
"เฮ้..." ไคโดส่งเสียงเรียก
"เฮ้...นาย..เอ่อ..รุ่นพี่อินุอิ" ไคโดเขย่าไหล่อินุอิเบาๆ แต่เมื่อเห็นคนที่นั่งก้มหน้าอยู่นิ่งเฉยจึงเพิ่มแรงเขย่ามากขึ้น
มือใหญ่ดึงมือที่เขย่าตัวเองให้ล้มลงมาอย่างรวดเร็ว ท่อนแขนแข็งแรงกอดรัดร่างที่ดิ้นอยู่ในอ้อมอก ริ้มฝีปากยิ้มออกมาบางๆ
ไคโดกำหมัดแน่นแต่ด้วยว่าถูกกอดรัดอยู่จึงทำได้เพียงขยับร่างกายไปมา
"ไอ้โรคจิต!!!"
"ปล่อยนะเว้ย ไอ้..อึก"
ดวงตาเบิกกว้าง คำพูดทั้งหมดถูกปิดด้วยริมฝีปากที่ทาบทับลงมา รสหวานที่ซึมซาบบนปลายลิ้น....รสช็อกโกแลตมิ้นท์...
อินุอิเชยคางคนในอ้อมกอดสูงขึ้น จุมพิตที่เนิ่นนาน....ช็อกโกแลตในปากละลายจนความหวานกระจายทั่วในปาก กลิ่นหอมของมิ้นท์ทำให้สมองโล่งจนเกือบว่างเปล่า
"ชอบกินช็อกโกแลตมั้ย" อินุอิจูบลงที่แก้มเบาๆ...กลิ่นหอมของผิวแก้ม กลิ่นไอแดด กลิ่นหอมเย็นของช็อกโกแลต
บางทีเขาเคยคิดว่า....เพราะอะไรเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่ทั้งโมโหร้าย ไม่เคยพูดคำหวาน แถมยังมือหนักคนนี้ถึงเป็นคนที่เขาอยากดูแลไปชั่วชีวิต
....คงเป็นเพราะว่า...ไม่มีใครสามารถทำให้เขาหวั่นไหวได้เท่าคนๆนี้
"ช็อกโกแลต...อร่อยมั้ย" อินุอิถามไคโดที่ซ่อนใบหน้าแดงระเรื่อด้วยการเบือนหน้าออกห่าง
"ก็...งั้นๆแหละ" ไคโดกัดริมฝีปากแน่น พูดมากไปเดี๋ยวจะได้ใจเปล่าๆ
"งั้นชิมอีกรอบมั้ย" อินุอิพูดพลางกอดแน่นขึ้นแผ่นหลังภายใต้ชุดนักเรียนแนบแผงอกกว้าง....จนแทบจะเป็นคนๆเดียวกัน
"รุ่นพี่อินุอิฮะ...." เขาพูดเสียงอ่อน ก่อนจะหันไปหาใบหน้าภายใต้กรอบแว่น
ลำแขนเรียวโน้มคอร่างสูงลงมา ริมฝีปากบางเชิดเคลื่อนตัวเข้าใกล้...ทีละนิด...ทีละนิด
อินุอิมองริมฝีปากที่ขยับเข้ามาใกล้ แก้มสีน้ำผึ้ง ผมสีดำสนิทที่ตัดซอยแนบลำคอเรียว
"หลับตาสิฮะ" ไคโดกระซิบเสียงแผ่ว
อินุอิหลับตาลง....ไม่ง่ายนักที่คนๆนี้จะเอาใจเขาแบบนี้
ไคโดยิ้มออกมาเมื่อเห็นอินุอิหลับตา รอยยิ้มที่ติดริมฝีปากนั้น...
หากอินุอิลืมตาขึ้นคงจะรู้สึกว่าตนเอง..คิดผิดไปถนัด
"ผั๊วะ!!" เสียงกำปั้นกระทบใบหน้า...ไม่แรงนักแต่ก็ทำให้กรอบแว่นสี่เหลี่ยมที่สวมอยู่หลุดออกและร่วงหล่นลงที่พื้น
"เจ็บ" อินุอิร้องออกมาสั้นๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเก็บแว่นที่หลุดขึ้นสวมแล้วหันหลังให้ไคโด แผ่นหลังที่ดูเเหงาๆของอินุอิทำให้ไคโดรู้สึกผิด..ขึ้นมานิดหน่อย
"นายไม่เคยชอบฉัน...เท่าที่ฉันรักนายเลยนะไคโด" อินุอิพูดด้วยน้ำเสียงแปร่ง มือใหญ่กวาดของในล็อกเกอร์ใส่กระเป๋าแล้วเดินหนีออกมา
.....ในวันที่คู่รักคนอื่นเขามีความสุขกัน คงมีเพียงเขาที่ต้องโดนคนที่รักต่อย....
ยังมีมนุษย์คนไหนในโลกโชคร้ายเท่าเขาอีก.....
อินุอิเปิดประตูออกไปข้างนอกห้องชมรม....บรรยากาศแบบคู่รักนี่มันอะไรกัน เซชุนที่มีออร่าสีชมพูกระจายไปทั่ว....ยกเว้นเขาคนเดียว
"โธ่เว้ย!!" มือใหญ่ทุบประตูที่เปิดค้างไว้
"อ๊ะ!!" เสียงร้องเบาๆดังจากในห้องชมรม...ไคโด!!!!
อินุอิเปิดประตูเข้าไป สายตาภายใต้กรอบแว่นเหลือบเห็นไคโดยืนอยู่หน้าประตู มือเรียวจับแขน..คิ้วเรียวขมวดมุ่นและริมฝีปากเม้มแน่น
..........หรือว่าที่เขาทุบประตูเมื้อกี้.....
"ไคโด" อินุอิเรียกเบาๆแล้วดึงร่างตรงหน้าเข้ามากอด
"เจ็บรึเปล่า...เจ็บตรงไหน" อินุอิพลิกลำแขนเรียวไปมาตรวจหารอยช้ำ เมื่อพบว่าไม่มีอะไรจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
"ไม่เป็นอะไรหรอกน่า..แค่โดนเบาๆ" ไคโดดึงมือที่จับแขนออกแล้วเดินไปที่หน้าล็อกเกอร์อย่างเงียบๆ
อินุอิมองด้านหลังของไคโดแล้วเดินออกจากห้องชมรม....
.....แม้แต่ความห่วงใยที่มีให้..ก็ยังมองไม่เห็น....
....แล้วยังชอบทำเหมือนเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องกัน...
อินุอิเม้มปากแน่น....ไม่เคยแม้แต่บอกว่าชอบ ยิ่งคำว่ารัก....อย่าไปพูดถึงเลย
"รุ่นพี่อินุอิ" ร่างสูงหันไปตามเสียงเรียกและแรงรั้งตรงปลายเสื้อ...เขามองนิ้วเรียวที่จับปลายเสื้อ ไล่ไปจนถึงท่อนแขน..ชุดนักเรียน..และใบหน้าสีชมพูเข้ม
ริมฝีปากบางเม้มเข้าออกสลับกันเหมือนมีอะไรจะพูด สายตาสบนิ่งเป็นประกาย...
อินุอิ ก้มมองด้วยแววตาอ่อนโยน...มือเล็กที่ดึงรั้งชายเสื้อทำให้เขาสงบใจได้อย่างน่าประหลาด
"ผม..ผม..ไม่ใช่ว่าไม่ชอบนะ แต่ว่า..." ไคโดล้วงกระเป๋ากางเกงดึงสิ่งที่เพิ่งหยิบออกจากตู้ล็อกเกอร์แล้วยื่นให้
"นี่....ให้...เหมือนกันจนน่าแปลกใช่มั้ยล่ะ" ช็อกโกแลตรสมิ้นท์แบบก้อนเรียงอยู่ในกล่องขนาดเล็กที่ออกแบบอย่างสวยงาม ปลายนิ้วที่ยื่นออกมาดูเหมือนจะสั่นเล็กน้อย
ช็อกโกแลตรสมิ้นท์..รสชาติเดียวกับที่เขายังรู้สึกอยู่ในปาก
เหมือนกันเหรอ..เปล่าหรอก
คนชอบช็อกโกแลตรสมิ้นท์จะมีนิสัยมองไปข้างหน้าและไม่เอาอดีตมาใส่ใจ กฎระเบียบหยุดยั้งเขาไม่ได้ ยกเว้นว่าจะสร้างขึ้นมาเอง เป็นคนจริงใจและเปิดเผย เต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์และมุ่งมั่น แต่มีข้อเสียตรงที่มุ่งมั่นมากเกินไปจนไม่ยอมปล่อยวาง
เพราะคิดว่าคนๆนี้เหมาะกับช็อกโกแลตรสนี้จนน่าแปลกต่างหาก
...ข้อมูลไม่มีวันผิดพลาด...
อินุอิรวบมือทั้งสองข้างที่ยื่นช็อกโกแลตแล้วประทับรอยจูบไล่ตามนิ้ว....ทีละนิ้วเบาๆ
"ฉันยังมีสิ่งที่อยากได้มากกว่าช็อกโกแลต" อินุอิสบสายตานิ่ง...คำถามที่อยากถาม...คำตอบที่อยากฟังมีมากมาย
"ผมไม่รู้หรอกว่ารุ่นพี่อยากได้อะไร...ถ้ารุ่นพี่ไม่บอกผม" ไคโดก้มหัวลง..ศีรษะได้รูปพิงที่ไหล่แข็งแรง
"แล้วก็...ผมไม่เคยเกลียดรุ่นพี่หรอกนะ"
"พูดให้ชัดๆไม่เป็นรึไง หืม..." อินุอิซุกหน้าลงตรงกลุ่มผมหอมกรุ่น มือใหญ่โอบรั้งร่างบางเบาๆ
"ไม่เป็น" ไคโดส่งยิ้มให้ รอยยิ้มที่สื่อแทนความหมายทุกๆอย่างในหัวใจของเขา
"ถ้ารุ่นพี่ไม่เข้าใจก็ช่วยไม่ได้"
ไคโดดึงมือใหญ่ขึ้นมาจับ จูบลงเบาๆตรงกลางฝ่ามือแล้วปล่อยมือออกเดินมาหยุดตรงหน้า
"สุขสันต์วันวาเลนไทน์ครับ"
"ฮ่ะๆ ตั้งแต่เกิดมาฉันเพิ่งเคยมีวันวาเลนไทน์ที่ดีที่สุดในโลกก็คราวนี้แหละ" อินุอิหัวเราะออกมาเบาๆแล้วดึงไคโดเข้ามากอด
...ทีนี้หล่ะ จะดิ้นแค่ไหนก็ไม่มีวันปล่อยแน่ๆ....
END
ในที่สุดก็อินุไค...หึหึหึ
เรื่องนี้แต่งเพราะอยากกินมิ้นท์ช็อกโก้+อยากโลมเลียแฟนอาร์ทน้องงูน่ารักๆ+อยากตะโกนดังๆว่า "อินุอิ..ไอ้โรคจิต"
จิ้มไปดู...แฟนอาร์ทบายน้องน้ำรูปเสร็จแล้ว สวยงามมมมม น้องงูน่าร๊าก จิ้มข้างล่างได้เลย
http://deviruchi13.exteen.com/
เขาเรียกว่า แต่งฟิกเพราะสินบน ฮ่าๆๆๆๆๆ
ใครไซโคอินุไคเราไว้มั่งน๊าาา....
Talk:
กินรสไหนกันดีเอ่ยยยย ฮ่าๆๆ
ขอบคุณเพลงพี่โต๋ ...รักเธอ...ที่ทำให้เกิดแรงบันดาลใจในการแต่งฟิก(55+)
ฟังแล้วแบบ โอ๊ยยย อยากแต่งฟิกบรรยากาศหวานๆแบบนี้
...แต่มันก็แต่งได้แค่นี้แหละค๊าาา.....
ตอนฟังเพลงครั้งแรกตะโกนใส่รูมเมท
"แก๊...เจ๊..ชั้นรักพี่โต๋ว่ะ อ๊ากกก" <<โดนเมทเอาหมอนปาโทษฐานริดรอนความสงบของห้อง
ชอบง่ะ ยังไงๆก็ชอบ โดยเฉพาะเปียโน อ๊างงง รักค่าาาา
เป็นศิลปินไทยคนเดียวที่ตอนนี้ยังซื้อเก็บอยู่ ก็ชอบง่ะ
พรุ่งนี้...พรุ่งนี้ แล้วเจอกันนะคะพี่บี (และพี่โต๋ที่ร๊ากกก)
แฮปปี้วาเลนไทน์เดย์ค่า
