ธีมใหม่ค่า สวยงามหลายๆเพราะไม่ได้ทำเอง กร๊ากกก เป็นน้องงูยามเย็นที่อุเคะสิ้นดี ให้ตายสิเคอะ!! แต่สวยมากกก ชอบบบบบบบบบบบบ (X 28รอบ) ชอบสีโทนนี่ที่สุด

ธีมอันนี้น้องน้ำสาวกไคอินุ เอ๊ย!! อินุไคทำให้ล่ะ ขอบคุณมากๆนะจ๊ะ จู๊บบบบ รักเด็จน้องที่สุด

.

.

.

โอเค ตามที่รีเควสกันไว้ เอาไปเลยอินุไคเรื่องพยายามจะยาว โอ้เย่!!!

อินุไค....เฮ้อออ โปรเจ็คกลั่นแกล้งอินุอิต่อเนื่องด้วยความ"รัก" หึหึหึ /ยิ้มชั่วร้าย

ยังไม่มีชื่อเรื่อง รออยู่ กรั่กๆ

โปรเจ็คกลั่นแกล้งอินุอิ chapter 1 (ชื่อชั่วคราว)

.....ความปรารถนาของผมคือการได้อยู่ในสายตาของคนๆนั้น....

"รุ่นพี่อินุอิฮะ ตารางซ้อมของวันนี้รุ่นพี่จับคู่กับผม" เสียงต่ำดังขึ้นข้างหู ร่างสูงที่ยืนจดข้อมูลอยู่ตกใจเล็กน้อยแต่รีบปรับสีหน้าเฉย

"ไปสิ" อินุอิพับสมุดที่กางอยู่แล้ววางบนม้านั่งข้างคอร์ท มือใหญ่คว้าแร็กเก็ตแล้วออกเดินเคียงข้างคนที่มาเรียก

ในขณะที่ยืนบนคอร์ทเดียวกัน หากแต่รุ่นน้องที่คิดว่าเป็นคนพิเศษของตัวเองกลับไปคิดถึงคนอื่น สายตาที่มองไปยังกัปตันของชมรมนั้นดูลึกซึ้งเกินกว่าจะตีความได้เพียงชื่นชม

"ไคโดดูลูกหน่อย"

"ฮะ"

เสียงตอบรับดังขึ้นพร้อมกับตวัดสายตากลับมาในเกม ท่อนแขนสีน้ำผึ้งเอื้อมไปรับลูกที่กระดอนเข้าใกล้

"มองไปที่อื่นมากระวังแพ้หรอก"

มือใหญ่โต้ลูกกลับไปในสปีดที่เท่ากัน รู้อยู่ว่าการซ้อมวอร์มร่างกายในชมรมนั้นไม่ได้มีการเอาแพ้เอาชนะ แต่ก็อยากจะดึงสติของอีกฝ่ายให้อยู่ที่เกม

.....และบางทีอาจเป็นเพราะ..อิจฉาใครบางคนที่ได้ครองสายตาคู่นี้เอาไว้....

"ตัวจริงรวมตัวที่คอร์ทB"

เสียงเทะสึกะดังขึ้นจากอีกฟากของคอร์ท ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสลดวูบเมื่อคนที่ตีโต้ยิ้มออกมาในแว่บหนึ่ง รอยยิ้มแสนอ่อนโยนที่ไม่ค่อยเห็นบนใบหน้าของคนๆนี้

"ไคโด!!!"

"อะไร!!!"

น้ำเสียงที่ตอบกลับหนักแน่นไม่แพ้กัน คิ้วเรียวขมวดขึ้ง ริมฝีปากอิ่มเม้มขบอย่างไม่พอใจ รุ่นพี่อินุอิหมู่นี้เป็นอะไรไม่รู้ ดูจะหงุดหงิดมากขึ้นผิดปกติและบางทีดูเหมือนจะมีพฤติกรรมแปลกๆอย่างเช่นเรียกชื่อโดยไม่มีสาเหตุรวมถึงชอบขัดเวลาที่...

ร่างสูงโปร่งของคนที่เดินมาทำให้ความคิดวุ่นวายที่อยู่ในหัวชะงักงัน กัปตันเทะสึกะ....ผู้ชายที่เป็นเสาหลักของเซชุน คนที่ทำให้เงาในหัวใจไหววูบกระตุกชารุนแรง ไม่เคยนึกมาก่อนว่าคนที่มีอิทธิพลต่อลูกทีมอย่างคนๆนี้จะกลายเป็นคนที่ทำให้รู้ว่าสิ่งที่มากกว่าชื่นชมนั้น..คืออะไร

การมีอยู่ของกัปตันนอกจากทำให้ลูกทีมทุกคนรู้สึกสบายใจแล้ว...ยังเป็นพลังในการสร้างกำลังใจของเขาและใครหลายๆคน

"ไคโด" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เรียกชื่อ..แม้จะเหมือนกับการเรียกคนอื่นๆทั่วไปแต่ก็ทำให้อดยิ้มในใจไม่ได้

......ถ้าได้เป็นคนที่ได้รับความอ่อนโยนเป็นพิเศษบ้างจะดีขนาดไหน......

"ครับ" ตอบรับออกไปโดยที่ไม่รู้ตัว สายตาคมที่มองกลับมานั้นยิ่งย้ำว่าตัวเองไม่ได้เป็น"คนพิเศษ"ของคนๆนี้เลยสักนิด

"รวมตัว"

ไคโดแยกไปยืนเรียงแถวหน้ากระดาน โมโมชิโระที่เพิ่งมาถึงแทรกตัวเข้าแถวพร้อมกับแกล้งกระแทกที่ไหล่อย่างจัง เสียงหัวเราะร่าเริงของเจ้านั่นยิ่งฟังเท่าไหร่ยิ่งขัดหู

"โมโมชิโระ!!!"

"เอาแต่เหม่อเดี๋ยวก็ฟาดซักเปรี้ยงหรอก" พูดแล้วก็ยักคิ้วให้

"อยากเจอเรอะ!!"

"ไคโด!! โมโมชิโระ!!เงียบซะ"

น้ำเสียงเฉียบขาดกล่าวว่าเสียงดังก่อนจะเริ่มพูดถึงตารางกิจกรรมการซ้อมที่เพิ่มหนักขึ้นก่อนการแข่งขัน ตารางเวลาที่ถูกปรับเปลี่ยนโดยอ.ริวซากิ เทะสึกะพูดไปได้สักพักก็ปล่อยให้ทุกคนกลับบ้านด้วยล่วงเวลาค่อนข้างเย็นแล้ว

"พรุ่งนี้ตัวจริงทุกคนซ้อมเช้า เข้าใจนะ"

"ครับ"

แรงกดหนักๆบนหัวไหล่ทำให้คนที่ยืนนิ่งอยู่เหลือบตามองสูงขึ้น ไคโดเลิกคิ้วก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ

หลังเลิกซ้อมทุกวัน...ถ้าไม่มีธุระอะไร สถานที่ที่เขาและรุ่นพี่คนนี้จะไปกันต่อก็คือใต้สะพาน แน่นอนว่าตารางฝึกนั้นต้องทำเป็นประจำ แต่สิ่งที่ไม่เข้าใจคือทำไมคนๆนี้ไปซ้อมเป็นเพื่อนด้วย...ในเมื่อไม่จำเป็น

แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณที่ช่วยเพิ่มขีดจำกัดของศักยภาพให้สูงขึ้น เพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อชมรม

......และเพื่อให้กัปตันได้ดีใจมากขึ้น..แม้สักนิด.....

"ไปกันรึยัง"

"อือ"

.........................................................................

แสงตะวันอ่อนลงเป็นสีส้มจาง ท้องฟ้าบางส่วนเริ่มเป็นสีคล้ำ เงาสะพานทอดผ่านผืนน้ำเป็นเงาสีดำยาว อินุอินั่งหลบมุมอยู่ใต้สะพาน ในมือเปิดสมุดที่พกติดตัวเขียนตัวหนังสือไม่หยุดแม้แสงที่ใช้มองจะเหลืออยู่น้อยเต็มที ร่างสูงขยับแว่นที่สวมอยู่ออกแล้วนวดเบาๆผ่อนคลายสายตา ไคโดยืนอยู่ท่ามกลางผืนน้ำระดับหัวเข่า ร่างกายที่มีกล้ามเนื้อสวยงามเปียกปอนด้วยละอองน้ำจนน่ากลัวจะเป็นหวัด

"ไคโด วันนี้พอแค่นี้ดีกว่า"

อินุอิลุกขึ้นยืนแล้วยื่นส่งผ้าขนหนูที่เตรียมไว้ในกระเป๋าจากริมแม่น้ำ ใบหน้าได้รูปส่ายปฏิเสธก่อนจะตวัดผ้าขนหนูขึ้นจากน้ำเพื่อฝึกข้อมือต่อ

"เดี๋ยวเป็นหวัดหรอก พอแค่นี้เถอะ"

อินุอิพูดต่อ แต่เมื่อไม่เห็นวี่แววว่าจะหยุด สองมือก็พับขากางเกงขึ้นแล้วลุยน้ำลงไปรั้งเรียวแขนเอาไว้

"พูดไม่รู้เรื่องรึไง!! รู้จักคำว่าพอดีบ้างสิ"

"อยากจะเก่งให้มากขึ้น..มากขึ้นไปกว่านี้"

มือใหญ่ถือวิสาสะดึงผ้าโพกหัวสีเขียวอ่อนออกก่อนจะโปะผ้าขนหนูสีขาวที่เตรียมไว้ลงบนศีรษะกลมมน สองมือประคองเช็ดเส้นผมสีดำเปียกชื้นให้อย่างนุ่มนวล แววตาอ่อนโยนทอดมองออกมาซ่อนไว้ภายใต้กรอบแว่นสี่เหลี่ยมที่สะท้อนกับแสงแดดจนมองไม่เห็น ไคโดก้มหัวลงต่ำพร้อมบิดผ้าชุ่มน้ำในมือสะบัดสองสามทีก่อนจะกันมือใหญ่ที่อยู่บนศีรษะออกห่าง

"ขอบคุณฮะ พอแล้วล่ะ"

"ระวังเป็นหวัด"

"ยุ่งยากจริงๆ"

มือเล็กคว้าผ้าขนหนูจากอีกฝ่ายมาเช็ดลวกๆ ก่อนจะเดินขึ้นจากน้ำแล้วทอดตัวนั่งพิงกำแพงซีเมนท์ใต้สะพาน อินุอิทรุดนั่งลงข้างๆโดยไม่พูดอะไร ดวงตาทอดยาวมองเหม่อไปยังสายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ

"ความจริงรุ่นพี่ไม่ต้องมาที่นี่ทุกวันก็ได้ ผมฝึกเองได้ ไหนจะกลับบ้านดึกอีก...ที่บ้านไม่ว่าเหรอ" ไคโดถามก่อนจะเอนตัวลงนิดหน่อยให้แผ่นหลังพิงไปที่กำแพงอย่างเต็มที่

ร่างสูงที่นั่งเคียงข้างยังคงเงียบงัน เมื่อไม่เห็นว่าตอบอะไรประกอบกับการฝึกซ้อมที่ปริมาณมากกว่าคนอื่นๆเท่าตัวก็ส่งผลให้คนที่คิดว่าจะหลับตาเฉยๆระบายลมหายใจอ่อนๆพร้อมกับหลับเข้าไปจริงๆ

"จะไม่ให้มาได้ยังไง"

อินุอิดึงร่างเล็กที่พิงซีเมนท์หนาเข้าหาตัวให้ศีรษะซบลงที่บ่ากว้าง ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบเส้นผมเหยียดตรงที่ชื้นนิดๆ ใบหน้าคมโน้มเข้าใกล้ ริมฝีปากอิ่มปิดสนิทสีแดงเรื่อดึงดูดให้ชวนลิ้มรสหวาน ลมหายใจร้อนๆเป่ารดใบหน้าแกร่ง หากแต่เมื่อนึถึงแววตาที่มองเทะสึกะเมื่อตอนเย็นก็กลับละออก ทิ้งจูบแผ่วเบาไว้ที่หน้าผากมนแทน

......จะเห็นแก่อารมณ์ชั่ววูบทำลายความสัมพันธ์ที่สร้างมาได้อย่างไร......

"ทั้งๆที่เป็นห่วงขนาดนี้แท้ๆ..ทำไมถึงไม่รู้เลย"

อินุอิจรดริมฝีปากลงบนกลุ่มผม ดวงตาหรุบลงต่ำมีแววเศร้าเจืออยู่

ขอแค่ช่วงเวลานี้..ช่วงเวลาที่ไคโดนอนหลับพักผ่อนที่นี่ ให้คนๆนี้เป็นของเขาเพียงคนเดียว เพียงชั่วนิทราอันแสนสั้นที่แนบชิดร่าง ได้แอบกุมมือ หรือกระทั่งสูดอากาศในสถานที่เดียวกัน....เท่านี้ก็สุขใจ

"อย่าเพิ่งตื่นขึ้นมาเลย"

.......................................................................................

Talk:

อินุอิไม่โรคจิตฮ่ะ(จริงเรอะ?)

.

.

ป.ล. อ่านแล้วตั้งชื่อให้ด้วยล่ะคนรีเควสน่ะ (น้ำ: ขี้เกียจอีกแล้วดิ่พี่)

ป.ล. เสร็จเว้ย วันเดียวก็เสร็จได้

ป.ล. คราวหน้าลงเทะฟุ (ถ้าไม่มีอะไรฉุกเฉิน)

ป.ล.อีกทีน่า..... จองบัตรพี่โต๋+จ่ายตังค์(แม่จ่าย)แล้ว ลัลล้าไกลหน่อยไม่เป็นไรขอให้ได้ดูล่ะฟะ