มันมีที่มาค่ะ จิ้มไปดูภาพและที่มาประกอบกันน๊า
จิ้มแรงๆเลยที่ http://deviruchi13.exteen.com (กรี๊ดดด จะทำลิงค์แล้วมันเออเร่อ)
จริงๆแล้วมันเป็นเพราะเห็นภาพเลยเกิดอาการกรี๊ดอยากแต่งฟิคขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
เอาล่ะ
ครอบครัวหรรษาปุริฮาเฮ (inui's sweet home)
"อรุณสวัสดิ์ฮะ"
เสียงใสๆดังจากบันไดก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ มือเล็กเปิดตู้เย็นออกแล้วฉวยกระบอกน้ำสีเขียวพิลึกๆออกมารินใส่แก้ว ผมตรงแนบกับศีรษะเล็กจะเสียก็แต่ตรงปลายที่คอยจะชี้ออกเหมือนเพิ่งตื่นอยู่ตลอดเวลา ฮารุลูบเส้นผมไปมาก่อนจะดื่มน้ำผักเข้าไปอึกใหญ่ คนที่ยืนดึงผ้ากันเปื้อนถึงกับทำหน้าแหวะเมื่อเห็นลูกชายสุดที่รักดื่มเข้าไปได้หมดแก้วใหญ่ๆ
ฮารุเช็ดฝ้าที่จับกรอบแว่นก่อนจะวางแก้วในอ่างล้างจาน ร่างเล็กนั่งลงที่โต๊ะกินข้าว วันนี้วันอาทิตย์ที่ความจริงไม่ต้องตื่นเช้าก้ได้ หากแต่ว่ามันกลายเป็นนิสัยติดตัวไปแล้ว
"หม่าม๊าฮะ พ่อยังไม่ตื่นเหรอฮะ"
ไคโดแทบจะเขวี้ยงตะเกียบในมือทิ้งเมื่อได้ยินฮารุพูดถึงคนที่เป็นพ่อ ก็เพราะหมอนั่นไม่ใช่เรอะเช้านี้ถึงได้งัวเงียขนาดนี้
"ไม่รู้...ฮารุคุงเรียกปะป๊าสิอย่าเรียกหม่าม๊า"
เด็กชายตัวเล็กจ้องมองแผ่นหลังของคนพูด เสื้อยืดคอกลมแล้วคาดทับผ้ากันเปื้อนอย่างนี้คงเรียกป๊ะป๋าได้หรอก ดวงตากลมโตหลบวูบเมื่อแววตาขุ่นมัวหันกลับมามองค้อนเหมือนจับความคิดในหัวได้
....หม่าม๊าฮะ ผมไม่ผิดนะ พ่อเขาสอนให้เรียกต่างหาก....
"ทานข้าวเช้าเลยมั้ย"
น้ำเสียงต่ำๆที่แฝงความอ่อนโยนเอ่ยถามก่อนจะลูบศีรษะเล็กไปมาด้วยความเอ็นดู ไคโดก้มลงจรดริมฝีปากกับไรผมอ่อนนุ่ม ลูกชายของเขาคนนี้ทั้งน่ารักและเป็นเด็กดี บางครั้งก็ขี้อ้อนเหมือนลูกแมวเล็กๆ ชอบคลอเคลียอยุ่ใกล้ๆตลอดเวลา...เพราะอย่างนี้แหละถึงได้เอ็นดูอยู่มาก
"ผม..ไปปลุกพ่อได้มั้ยฮะ"
ปลายนิ้วเรียวลูบตามเรือนผมสีดำที่ยุ่งเหยิงก่อนจะกดปลายคางลงกลางศีรษะเบาๆ สองแขนโอบกอดเจ้าตัวเล็กไว้แนบตัว ฮารุลอบอมยิ้มก่อนจะเอนหัวลงซบท่อนแขนเรียวที่กอดตัวเองไว้
"นะฮะ...เดี๋ยวผมไปปลุกเอง หม่าม๊า เอ๊ย!! ปะป๊าเตรียมข้าวไว้ให้พ่อนะฮะ"
"อือ"
ฮารุยิ้มรับก่อนจะเดินออกจากห้องครัวขึ้นไปชั้นสองของบ้าน ร่างเล็กปีนขึ้นบนเตียงที่ 'พ่อ'นอนอยู่ เขานั่งขัดสมาธิบนเตียงครู่หนึ่งก่อนจะหยิกแก้มคนที่นอนอยู่เบาๆ พร้อมกับเอนตัวลงนอนแนบชิดข้างๆ มือเล็กกอดลำตัวสูงใหญ่แล้วซบศีรษะบนหน้าอก
"พ่อฮะ..ตื่นได้แล้วฮะ หม่าม๊ารออยู่ข้างล่าง"
"แป๊บนึงน่าไคโด..เมื่อคืนเรานอนดึกกันนี่นา..นอนอีกนิด ฮ้าวว ก็ได้" ริมฝีปากพูดพึมพำทั้งที่ตายังหลับสนิท ท่อนแขนแข็งแรงกอดรัดร่างที่ซบอยู่เบาๆ เด็กชายตัวเล็กทำหน้ายู่ก่อนจะหยิบแว่นที่วางบนโตีะข้างเตียงมาสวมให้
"พ่อฮะ เดี๋ยวหม่าม๊าโกรธนะฮะถ้าไม่รีบลุก"
"อ้าว!!! ฮารุเองเหรอ" อินุอิลืมตาขึ้นก่อนจะดึงลูกชายตัวน้อยมานอนบนตัวแล้วหอมแก้มเบาๆ เสียงหัวเราะคิกคักในยามเช้าของสองพ่อลูกสร้างบรรยากาศสดใสในห้องเต็มเปี่ยม
อินุอิกอดลูกชายต่ออีกสักพักแล้วชันกายขึ้นนั่ง "ลงไปหาหม่าม๊ากันนะฮารุ"
"ฮะ"
สองพ่อลูกค่อยๆเดินลงมาชั้นล่างทันทีที่คนในครัวเด็กเจ้าตัวเล็กก็ยิ้มออกมา...และทันทีอีกเช่นกันที่เห็นร่างสูงรอยยิ้มก็หายกลายเป็นใบหน้าบูดบึ้งพร้อมกับหันหละงไปทำอาหารต่อทันที
อินุอิย่อตัวลงกอดลูกชาย น้ำเสียงทุ้มต่ำปนแหบนิดๆแกล้งพูดเสียงดังเรียกความสนใจ
"ฮารุดูสิ หม่าม๊าโกรธพ่อซะแล้ว จะทำยังไงดีน๊า"
"นั่นสิฮะพ่อ" ฮารุผละจากอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อไปดึงผ้ากันเปื้อนไคโดเบาๆ "ยกโทษให้พ่อได้มั้ยฮะ ไหนๆก็วันเกิดพ่อทั้งที" ใบหน้าเปื้อนยิ้มแหงนมองหวังให้ส่งรอยยิ้มกลับมา
ไคโดวางตะเกียบในมือแล้วดึงลูกชายเข้ามาในอ้อมกอด รอยยิ้มระบายเต็มใบหน้าแววตาฉุนเฉียวเมื่อครู่หายไปสิ้น การที่เจ้าตัวเล็กมาอ้อนแบบนี้ทำให้ความโกรธหายไปกว่าครึ่ง...หากแต่พอเหลือบมองรอยยิ้มของคนที่ยุลูกชายก็ยังนึกโกรธไม่น้อย
.....ใช้ได้ที่ไหนกัน ดึกดื่นไม่นอนทั้งๆที่รู้ว่าต้องตื่นเช้าแล้วยังมา..เอ่อ..กอดก่อนเข้านอนอีก
....มันน่าโมโหมั้ยเล่า ถึงวันนี้จะเป็นวันเกิดก็เถอะแต่เรื่องแบบนี้ใครจะให้อภัยง่ายๆกันได้...
"หม่าม๊าดีกับพ่อนะฮะ " ลูกชายตัวดีแนบแก้มลงกับหน้าอก เสียงอู้อี้ที่ดังใกล้หูทำให้ใจอ่อบยวบ
"ไม่ดีกันก็ขอของขวัญวันเกิดได้มั้ย" ร่างสูงพูดขึ้นพร้อมกับหยิบหนังสือใกล้มือขึ้นมาอ่าน..ซ่อนรอยยิ้มไว้ มือใหญ่เปิดหนังสืออ่านช้าๆพลิกทีละหน้าอย่างใจเย็น
"ไม่-มี" เสียงต่ำพูดช้าๆก่อนจะกดสายตาลงจ้องที่หนังสือในมือ เรื่องราวเมื่อคืนยังจำได้ดี...ทั้งๆที่ปฏิเสธแทบตายก็ยังไม่พ้นโดนบังคับจนได้
"ไม่เอาก็ได้..ให้รู้ไปสิว่าวันเกิดยังใจร้ายขนาดนี้" น้ำเสียงที่แสร้งเป็นเศร้าหมองหายลงไปในลำคอ
ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ลูกชายตัวเล็กก่อนจะคว้าทั้ง'หม่าม๊า'และลูกชายเข้ามากอด วงแขนอบอุ่นของเสาหลักครอบครัวโอบล้อมไว้ด้วยรัก 'หม่าม๊า'เม้มปากแน่นก่อนจะหันหน้าหนีซ่อนรอยแดงเรื่อบนใบหน้าของตัวเองจากคนที่กอดอยู่
"ขอโทษนะ.." น้ำเสียงที่กระซิบข้างหูก่อนจะจรดริมฝีปากลงเบาๆที่แก้มทำให้ความโกรธเลือนหายไปสิ้น ใบหน้าที่เบือนออกค่อยๆหันกลับมาช้าๆ
"ก็...ชิ"
มือเรียวดันอ้อมแขนที่กอดรัดก่อนจะหันไปยกจานอาหารวางบนโต๊ะ เจ้าตัวเล็กลอบอมยิ้มกับอินุอิแล้วดัน'คุณพ่อที่รัก'เข้าไปหา 'หม่าม๊า' อินุอิคว้าร่างตรงหน้าเข้ามากอด ปลายคางสากซบลงกลางศีรษะก่อนจะบดเบียดไปกับเส้นผม ร่างในอ้อมกอดผละออกพร้อมกับกำหมัดแน่น ดวงตาวาวเหมือนแมวกำลังขู่ฟ่อ
"หม่าม๊าฮะ พ่อฮะ" ฮารุคล้องแขนสองข้างกับอินุอิและไคโด รอยยิ้มไร้เดียงสาหันไปยิ้มให้ครอบครัวที่รัก
"ไปกินข้าวเช้าแล้วออกไปเที่ยวสวนสาธารณะกันนะฮะ"
ร่างสูงขยิบตาให้เจ้าตัวเล็ก....มีลูกน่ารักก็ดีแบบนี้แหละนะ ดูเหมือนว่าไคโดจะลืมประเด็นเรื่องของขวัญวันเกิดไป แต่เอาเถอะนะ...
........คืนนี้จะขอรับ'ของขวัญชิ้นโต'แทนแล้วกัน.........
ไดอารี่เด็กดี by ฮารุ
วันนี้วันเกิดพ่อฮะ หม่าม๊าดูเหมือนจะโกรธพ่อแต่เช้าเลย แต่หลังจากไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะก็อารมณ์ดีขึ้น ^_^ ตอนเย็นหม่าม๊าทำอาหารให้ทานด้วย จริงๆแล้วหม่าม๊าบอกผมว่าไม่ได้ลืมวันเกิดหรอกแต่จะเซอร์ไพรท์พ่อทีหลัง ตอนที่เป่าเทียนกันพ่อแอบกระซิบว่าวันนี้ให้ผมเข้านอนเร็วๆ...ไม่รู้ว่าทำไมน๊า
แต่ถ้าพ่อขอผมก็ทำให้ได้ฮะ ก็ผมรักพ่อกะหม่าม๊าที่สุดเลยนี่นา
กร๊ากกกกกกกกกกกกก ทำไปได้เนอะ เอาเหอะๆ
วันนี้วันเกิดอินุอิสินะ
.
.
.
.
แล้วไง.......ก็แค่ตัวประกอบ
เคี้ยกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
