-essence-
~WHITE DAY~
Oshitari's SIDE
...เป็นความเห็นแก่ตัวมากไปหรือเปล่า...
...ที่อยากให้นาย..มีเพียงฉันคนเดียว...
ฉันชอบอากาศของต้นเดือนสาม เดือนที่อากาศยังหนาวพอที่จะกุมมือคนรัก และไม่ร้อนเกินไปที่จะโอบบ่าเล็กๆที่ยืนเคียงข้าง ฟูจิที่นิ่วหน้าเพราะฉันบอกว่าไม่ได้เตรียมของไวท์เดย์มาให้ก็น่ารัก...จนอดจะแกล้งไม่ได้
แต่ว่า...คนอย่างฉันมีหรือจะลืม
นายคิดว่าฉันจะลืมจริงๆหรือ? ฟูจิ ชูสึเกะ
"..... ผมไม่น่าทำช็อคโกแล็ตให้เลย..." เสียงหวานๆเอ่ยคล้ายตัดพ้อ แต่ฟูจิก็ยังคงเป็นฟูจิที่น่ารักของฉันเสมอ
"... ผมไม่ไปค้างด้วยแล้วดีกว่า..."
จบประโยคฉันแทบจะจับคนตัวเล็กมาเขย่าแรงๆ นี่นายพูดอะไรออกมา ห๊า!!
"ไม่ได้นะ นายสัญญากับฉันแล้วนี่"
"ก็ผมน่ะ...อ๊ะ!แป๊บนึงนะ" ฟูจิยกโทรศัพท์เครื่องเล็กมาคุยหน้าตาเฉย แถมยังยิ้มหวานใส่โทรศัพท์เสียมากมาย..แบบที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครโทรมาหา
...คนที่น่าหงุดหงิดที่สุดในโลก เทะสึกะ คุนิมิตสึ...
"อย่างนั้นเหรอ ตอนนี้เทะสึกะอยู่ที่ไหนล่ะ"
ฟูจิกำลังโทรศัพท์และยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พูดเสียงหวานโดยที่ลืมฉันไปสนิท แถมยังไม่สนใจด้วยว่าฉันกำลังอารมณ์เสีย ทำไมนะ...ทุกครั้งที่เทะสึกะโทรมา ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองโดนทอดทิ้งทุกที ฟูจิที่เอาแต่สนใจเทะสึกะ เป็นฟูจิในแบบที่ฉันไม่ชอบที่สุด แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่มีวันไหนที่ไม่มีเทะสึกะในบทสนทนาของเรา บอกไม่ถูกเหมือนกัน..มันเป็นความรู้สึกที่คล้ายกับคำว่าน้อยใจละมั้ง
...ทำไมนะ ฉันรักนายไม่พอหรือยังไง...
ฉันรู้ ฉันเข้าใจว่านายกับเทะสึกะสนิทสนมกันแค่ไหน แล้วฉันที่อยู่กับนายในฐานะแฟนก็แตกต่างกับเทะสึกะ
...แต่ว่า ก็อดไม่ได้จริงๆ...
"โอชิทาริ ไปที่บ้านเทะสึกะกันนะ"
"ทำไมล่ะ ฉันยังไม่ได้ซื้อของขวัญวันไวท์เดย์ให้นายเลยนะ" ...ที่ถูกก็คือ ฉันยังไม่ได้ให้ของขวัญที่เตรียมมากับนายเลยต่างหากล่ะ
"เทะสึกะบอกว่าให้ไปหา มีของจะให้ผม...ถ้าโอชิทาริไม่ไปก็แยกกันตรงนี้ก็ได้" นัยน์ตาสีฟ้ามองคล้ายจะดูปฏิกริยา ถ้าไม่ติดว่านี่เป็นฟูจิ..ป่านนี้คนที่มองฉันแบบนี้อาจจะลงไปนอนวัดพื้นถนนแล้วก็ได้
"จะให้ฉันปล่อยนายไปคนเดียวเหรอ ไม่มีทาง..ไปก็ไปสิ แต่แป๊บเดียวนะ"
"ผมรู้อยู่แล้วล่ะว่าโอชิทาริต้องตอบแบบนี้" ฟูจิยิ้มอีกครั้งแล้วเราสองคนก็เดินกันไปที่บ้านเทะสึกะ
ฟูจิกดกริ่งเรียกแล้วเปิดประตูเข้าไปทันที ส่วนฉัน..ก็ยืนรออยู่ข้างนอกทั้งๆที่อากาศยังเย็นๆนี่ล่ะ
...จะให้เข้าบ้านไอ้หมอนั่น...
...ไม่มีวันซะล่ะ...
"ฟู่ว...."
ลมหายใจอุ่นๆที่เป่าเข้าไปในมือไม่ได้ช่วยบรรเทาอากาศในเดือนสามซะเลย จริงอยู่ที่ว่าอากาศไม่ได้หนาวมาก แต่การยืนรอข้างนอกมาหนึ่งชั่วโมงก็ทำให้ไอ้ที่ว่าไม่หนาวมาก..กลายเป็นหนาวจนทนไม่ไหวได้
...จะต้องให้รออีกนานแค่ไหนกันนะ...
ฉันมองเข้าไปในรั้วกัน ประตูหน้าบ้านยังไม่มีวี่แววจะเปิดออก ไหนบอกว่าแค่แป๊บเดียว..ทุกทีเลยนะฟูจิ
การกระทำของนายแบบนี้ทำให้ฉันคิดทุกทีว่าโอชิทาริ อาจไม่จำเป็นสำหรับนายเท่า เทะสึกะ...คิด จนปวดหัว ไม่อยากใส่ใจ แต่ก็ทำไม่ได้ ในเมื่อฉันรักนายขนาดนี้...
ทั้งๆที่ฉันรักนายมากขนาดนี้...
คุกกี้ที่ทำเป็นของขวัญตอบแทนไวท์เดย์ยังนอนอยู่ในกระเป๋าแท้ๆ...
เมื่อไหร่คนรับจะออกมาสักทีนะ
ฉันพลิกดูนาฬิการอบที่แปดของการรอคอยร่วมชั่วโมงกว่าๆ ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ว่ารอนานเท่าไหร่ แต่มันอยู่ที่ตอนนี้..นายกำลังอยู่กับเทะสึกะ
จะว่าหึงหวงไร้สาระก็ช่าง เพราะทุกอย่างที่ฉันทำ..มันเป็นความตั้งใจ
เมื่อคืนอดนอนทำคุกกี้จนดึกตื่น แผนเดทที่อุตส่าห์คิดเอาไว้เสียดิบดีว่า หลังจากที่เดินซื้อของไปมา คนอย่างนายต้องบอกว่า "ถ้าไม่ใช่ของที่ทำด้วยตัวเอง ผมไม่เอาหรอก" แล้วตอนนั้นฉันจะให้คุกกี้ที่ทำเองกับมือแก่นาย นายจะยิ้มแล้วขอบคุณเบาๆด้วยใบหน้าแดงๆที่น่ารัก
...ตอนนี้มันยังไม่ได้เริ่มก็โดนใครบางคนเข้ามาแทรกซะแล้ว...
เพราะว่านี่คือเทะสึกะ เพื่อนคนสำคัญของนายสินะ..
...คนที่สำคัญ..ยิ่งกว่าฉัน...
น่าแปลก...ฉันคิดว่าฉันเองเป็นคนที่ไม่ใส่ใจกับเรื่องหยุมหยิม เอาความพอใจของตัวเองเป็นที่ตั้ง ไม่สนใจคนอื่น ใครจะเป็นยังไงก็ช่าง
แต่พอเจอนาย..ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป
ฉันกลายเป็นคนที่เอาชีวิตไปผูกติดกับนาย จนบางครั้งกลัวว่าถ้าเกิดนายคิดจะบอกเลิก..ฉันคงตายได้ง่ายๆ
แปลกไหมฟูจิ..ที่ฉันรักนายขนาดนี้
...รัก เท่าที่ฉันจะรักใครคนนึงได้...
"ขอบใจนะที่มา.."
"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณเทะสึกะ"
ฉันหลบวูบเข้าที่มุมอับจากสายตา เสียงแบบที่เทะสึกะใช้กับฟูจินั้นทำให้หัวใจเต้นแปลบปลาบ..น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความห่วงใยและอบอุ่น น่าหัวเราะที่ฉันได้แต่นิ่งเงียบซุกตัวซ่อนในกำแพงเพราะกลัวว่าจะเห็นรอยยิ้มของนายที่ไม่ได้มอบให้ฉันคนเดียว
ฉันอ่อนแอ..ฉันเลวร้าย
...ใช่ ฉันรู้...
...แต่ฉันก็รักนายไม่แพ้ใครบนโลก...
"ไปก่อนนะเทะสึกะ" เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็วจนปรับท่าทีไม่ทัน นัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองมาฉายแววประหลาดใจที่เห็นฉันลงไปนั่งกับพื้นดิน
"เป็นอะไรไปเหรอ โอชิทาริ"
"เปล่า" ...ฉันกำลังพยายาม'ไม่เป็นอะไร'
"ขอโทษนะ บังเอิญคุณแม่ของเทะสึกะชวนทานน้ำชาเลยขัดไม่ได้"
"ขอโทษนะที่แม่ของฉันไม่อยู่ชวนนายทานน้ำชา" พูดจารวนไปอีกแล้ว คราวนี้คนตัวเล็กกลับยืนนิ่งไปทันที ริมฝีปากเล็กๆสั่นไหวคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง
"ผมกับเทะสึกะเป็นเพื่อนกันนะ"
"ฉันรู้.."
...ใช่สิ...
...เป็นเพื่อนคนสำคัญเสียด้วย...
"ของขวัญวันไวท์เดย์...ไม่ต้องก็ได้นะ" ฟูจิพูดเบาๆแล้วสอดแขนเข้ามาควงไว้ ปลายนิ้วเล็กๆแตะที่มือของฉันแล้วเกาะเกี่ยวกันและกัน
"หือ?"
"ก็เพราะว่า..แค่มียูชิอยู่ ผมก็เหมือนได้รับของขวัญวันไวท์เดย์ที่พิเศษสุดแล้ว" น้ำเสียงหวานๆและกลิ่นหอมเย็นที่โชยมาตามลมทำให้จิตใจที่อ่อนไหว..ด้วยความหึงหวง ค่อยๆมลายไป
...ยูชิ...
...แปลว่า นายรักฉัน...
"ใครบอกว่าไม่มีของขวัญกัน นายก็รู้นี่ว่าฉันชอบพวกงานเทศกาลมากแค่ไหน"
ฉันยื่นของขวัญที่ทำด้วยมือ คุกกี้รสมินท์ในห่อพลาสติกเล็กๆผูกโบว์สีฟ้า..สีเดียวกับดวงตาของฟูจิ
"สุขสันต์วันไวท์เดย์นะฟูจิ"
"ขอบคุณนะ ยูชิ"
รอยยิ้มราวกับกลีบดอกไม้บานคลี่ออกช้าๆ ฉันมองรอยยิ้มนั้นด้วยความอิ่มเอมใจ
รอยยิ้มทียิ้มให้ฉัน...
"ฉันรักนาย...ฟูจิ"
จริงสินะ..ฉันไม่ควรกังวลอะไร
ตราบเท่าที่นายยังยิ้มให้ฉัน...
...ฉันก็เป็นมนุษย์ที่มีความสุขที่สุดบนโลกแล้ว...
~ The End ~
แฮ่~ โอชิทาริบ้าบอ ขอบคุณฮานะที่มาช่วยคิดคำพูดฟูจิด้วยนะก๊ะ
หวานใสไร้เอนซี แต่ไม่ไร้ความบ้าของชี่ 555 เอาเหอะ ปกติก็บ้าอยู่แล้วนี่เนาะ ช่วงเทศกาลจะบ้าอีกเป็นไร
สุขสันต์วันไวท์เดย์นะฮ๊าทุกคน
/อีหมีกลับไปนอนต่อ ลัลล้า~
งื้อออออ ฮื้อออออออออออ คนอ่านบ้าไปแล้ว คร่ำครวญไม่เป็นภาษามนุษย์ อ๊างงงงงงงส์
