ก๊อบมาจากบล็อคฮานะฮ่ะ 555

เนื่องจากเซอร์เคิลเรา เป็นสถานที่เพื่อฟิคชั่น
ก็เลย จัดกิจกรรมเล่นกันเอง
ได้ไอเดียมาจากFiction Fightingค่ะ
แต่ใช้ชื่อว่า Fiction Rally

โดย

เราจะมีเนื้อเรื่องหลักเป็นพิ้นฐาน
และสมาชิกแต่ละคน ก็จะสร้างคาแรคเตอร์ขึ้นมาคนละตัว

จากนั้น

จะทำการสุ่มเลือกสมาชิก
แล้วก็ผลัดกันแต่ง คนละตอน ต่อกัน โดยไม่มีการเตี๊ยมกันล่วงหน้า
ลูกใครตกในมือใคร ก็ซวยกันไป (???)
จบเมื่อไหร่ เมื่อพวกกูพอใจให้จบ อั๊ง  (<<<กร๊ากกกก)

ม่ะ เริ่ม.....

Profile

ชื่อตัวละคร:  ทยุต  hugh ประเสริฐสิทธิ์

ชื่อเล่น: ทยุต...แต่ชื่อเล่นจริงๆคือต้นข้าว คนส่วนใหญ่มักเรียกว่าเชฟไม่ก็ทยุตมากกว่า

เพศ: ชาย

อาชีพ: เชฟ

ลักษณะภายนอก:

สูง: 182 ซม.

หนัก: 70 กก.

อายุ: 28 ปี

อื่นๆ: ผมสีทองยาวถึงเอวแต่ปกติแล้วจะมัดรวบเป็นหางม้าใส่หมวกทับเอาไว้เวลาทำอาหาร ดวงตาสีเขียวอมเทา ผิวคล้ำนิดๆเพราะแม่เป็นคนไทย ร่างกายแข็งแกร่ง ไม่มีปัญหาด้านสุขภาพ มีเชื้อสายชาวต่างชาติอยู่ในตัวเลยทำให้ใบหน้าและสีผมไม่ค่อยเหมือนคนไทยเท่าไร จมูกโด่ง ตาคมแต่แฝงความอ่อนโยน ริมฝีปากไม่จัดว่าหนาแต่ก็ไม่บาง ชอบใส่ชุดเชฟเพราะใส่แล้วสบายใจที่สุด แต่เวลาปกติจะชอบใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวหรือไม่ก็ดำกับกางเกงยีนส์ ซึ่งเวลาใส่ชุดแบบนี้จะปล่อยผมยาวไม่มัด ไม่รวบ มีสร้อยสีดำและจี้ห้อยเป็นรูปกางเขนสีเงินห้อยติดอยู่เป็นประจำและจะไม่ถอดไม่ว่ากรณีใดๆ

ลักษณะนิสัย: เป็นคนจริงจังกับชีวิตและงานที่รัก อ่อนโยนต่อคนแก่และเด็กๆเป็นพิเศษ ไม่ค่อยพูดแต่จะตอบรับด้วยรอยยิ้มจางๆ ไม่จู้จี้ขี้บ่น มีอะไรไม่ชอบใจก็ไม่แสดงออกทางสีหน้า เก็บอารมณ์เก่ง ขยันทำงานชอบทำอาหาร เป็นผู้ชายประเภทที่ว่า ถ้ามีเวลาจะร้องไห้ในความทุกข์...สู้เอาเวลานั้นไปหาทางออกดีกว่า เป็นคนแข็งๆแต่ไม่เย็นชา ไม่ค่อยแสดงออกทางอารมณ์เช่นไม่ค่อยขำแบบออกหน้าออกตา ไม่โกรธจนต้องทะเลาะ ไม่ค่อยร้องไห้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่รู้สึก

จุดแข็ง: เก็บอารมณ์เก่ง สุภาพ มีบุคลิกน่าเชื่อถือ เป็นที่เกรงใจของคนทุกระดับชั้น

จุดอ่อน: สื่อสารกับคนอื่นไม่เก่งเพราะไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกมา ปลอบคนร้องไห้ไม่เป็น

สิ่งที่ชอบ: การทำอาหาร ช็อคโกแลต วิ่งออกกำลังกายตอนเช้า รอยยิ้มของคนกิน เตาอบ กระทะ บรรยากาศในห้องครัว ลูกชิ้น ไส้กรอก และตอนนี้กำลังเรียนผสมคอกเทลอยู่

สิ่งที่เกลียด: อาหารไร้คุณภาพที่ราคาแพงเกินกว่าความเป็นจริง คนกินอาหารเหลือ(ไม่ถึงขั้นเกลียดแค่ไม่ชอบ)

งานอดิเรก: คิดสูตรอาหารและขนมหวานใหม่ๆ อ่านหนังสือ ตระเวนชิมร้านขนมหวานที่เป็นบุฟเฟ่ต์ ทำความสะอาด

Background: อาศัยอยู่คนเดียวเพราะแม่ที่เป็นชาวไทยและทำงานเป็นหัวหน้าแม่บ้านตายไปเมื่อสามปีที่แล้ว  ไม่มีพี่น้อง จบปริญญาตรีทางด้านโภชนาการ อยู่ในบ้านหลังใหญ่ชั้นเดียวมีสวน เลี้ยงหมาพันธุ์โกลเด้นชื่อไส้กรอก กับ ชิวาวาชื่อลูกชิ้น เป็นเชฟแบบรับเป็นงานๆไป ไม่มีสังกัด แต่มีฝีมือดีเลยมีงานเข้ามาแบบไม่ได้ขาด และเพราะการขอร้องของแม่ซึ่งเคยทำงานในบ้านของคณัสนันท์ทำให้ทุกๆวันหยุดต้องไปทำอาหารเย็นที่ตระกูลนั้น ตัวเขารู้เรื่องในตระกูลบ้างแต่ไม่ได้สนใจเป็นพิเศษ เคยเรียนทำอาหารในร้านอาหารญี่ปุ่นเลยทำให้ได้ภาษานิดหน่อย  แต่ที่ถนัดที่สุดคืออาหารไทย ตอนนี้กำลังเก็บเงินเพื่อเปิดร้านอาหารของตัวเองในสวนที่บ้าน แต่ก็ชั่งใจอยู่เพราะไม่อยากเสียความเป็นส่วนตัวไป

ปมของตัวละคร: พ่อเป็นชาวต่างชาติแต่ไม่รู้ว่าชาติไหนเพราะไม่เคยเห็นหน้าพ่อมีแค่ชื่อHugh(ฮิวจ์) ที่พ่อตั้งทิ้งไว้ให้กับสร้อยกางเขนที่ใส่ติดตัว โดยส่วนตัวแล้วทยุตไม่ได้สนใจเรื่องพ่อเท่าไร เพราะเขาคิดว่ามีแค่แม่ก็เพียงพอแล้ว ตอนเด็กๆมีปมด้อยที่โดนล้อเรื่องสีผมสีตาที่แตกต่างทำให้กลายเป็นคนพูดน้อยไม่ค่อยยิ้มและเก็บอารมณ์เก่ง แม่ของเขารักพ่อมาก ดังนั้นเลยจะได้ยินเรื่องดีๆของพ่อเสมอ แม่ไม่เคยว่าร้ายผู้ชายที่ทิ้งตนเองกับลูกไว้ ดังนั้นเขาเลยไม่มีอคติด้านลบกับพ่อ แต่ก็ไม่คิดจะติดตามค้นหาเช่นกัน
ในเรื่องของชื่อนั้น ตอนเกิดมีชื่ออยู่แล้วว่าฮิวจ์ ซึ่งเป็นภาษาเยอรมันโบราณแปลว่า จิตวิญญานที่สว่างไสว แม่เป็นคนตั้งชื่อ ทยุต ซึ่งมีความหมายว่าสว่างไสวให้เพราะใกล้เคียงกับชื่อแรก ชอบให้คนเรียกว่าทยุตมากกว่าฮิวจ์ เพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไทย ส่วนชื่อเล่นต้นข้าวไม่ค่อยมีคนรู้เท่าไร
ทยุตอยู่ในโลกที่มีแต่เขากับแม่ เลยทำให้ในบางครั้งเขาไม่รู้จักวิธีที่จะสื่อสารกับคนอื่นๆเท่าที่ควร ซึ่งแม้แต่ตอนนี้สิ่งที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุดนอกจากแม่ก็คือไส้กรอกและลูกชิ้น

Intro:

"ลูกชิ้น! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปกัดหางไส้กรอก!" เสียงแหบห้าวตะโกนขึ้นก่อนจะยกชิวาว่าตัวเล็กให้ลอยขึ้นในอากาศ หมาพันธุ์ปากเปราะเห่าเสียงแหลมเล็กประหนึ่งว่าเจ็บเสียเต็มประดาใส่เจ้าของพร้อมดิ้นรุนแรงจนชายหนุ่มต้องวางมันลงกับพื้น

โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ขนทองเบียดตัวเองกับกางเกงยีนส์ของชายหนุ่มเรียกร้องความสนใจ ทำให้ชิวาว่าขี้อิจฉาที่เพิ่งได้รับอิสระเห่าเสียงดังเข้าข่มก่อนจะตะกุยขาออดอ้อนคนที่ทรุดนั่งลงกับพื้น

"ไส้กรอกก็ด้วย ตัวตั้งโตแล้วยังปล่อยให้ลูกชิ้นมันกัดหางเอาได้แบบนี้ทุกทีเลย" เขาดึงลูกชิ้น...ชิวาว่าตัวเล็กขึ้นกอดแนบอกแล้วลูบหัวไส้กรอกที่อาศัยทีเผลอนอนเอาคางพาดตักอยู่

ท่ามกลางสวนร่มรื่นที่ได้รับการดูแลอย่างดีในรั่วบ้านที่ค่อนข้างใหญ่ ทยุต ฮิวจ์ ประเสริฐสิทธิ์ อาศัยอยู่เพียงลำพังกับสุนัขสองตัว ภาพชายหนุ่มต่างชาติที่วิ่งออกกำลังกายตามถนนและยิ้มบางๆทักทายคงเป็นภาพที่คนทั่วไปมองเห็น หากแต่ในสถานที่ส่วนตัวเช่นนี้ การที่ทยุตจะเกลือกกลิ้งบนพื้นวิ่งร่าหัวเราะกับบรรดาพรรคพวกนั้นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย

"เดี๋ยวจะไปทำข้าวมาให้กิน" เขาลุกขึ้นแล้ววางชิวาว่าตัวน้อยลง เหมือนเจ้าสองตัวนี้จะรู้ว่าข้าวที่ว่านั้นอร่อยแค่ไหน หนึ่งเล็กหนึ่งใหญ่เลยวิ่งตามมาเบียดขาคนที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านส่งเสียงงี้ดง้าดพลางทำตาแป๋ว

"รออยู่ข้างนอก กวนมากๆระวังอดไม่รู้ด้วย" พูดจบเจ้าสองตัวที่เมื่อกี้พยายามดึงขาเขาไว้ก็นั่งลงปั๊บราวกับนัดเรียกเสียงหัวเราะสดใสของชายหนุ่มดังลั่น

"เห็นแก่กินจริงๆให้ตายสิ" เขาพูดพลางเดินเข้าประตูไป

----------------------------------------------------------------

"ไอ้ลูกไม่มีพ่อ ไอ้ฝรั่งงี่เง่า กลับประเทศแกไปเลยไป๊!!!"

เด็กชายต้นข้าวในวัยเพียงแปดขวบไม่เข้าใจกับคำด่าของเด็กรุ่นโตกว่าที่เขาไปขอรวมกลุ่มเพื่อเล่นด้วย...เขาเกิดที่นี่ โตที่นี่ และจะตายที่ประเทศไทยนี้ เขาไม่เคยมีที่อยู่ที่อื่น...เช่นนี้แล้วเขาก็คือคนไทยไม่ใช่หรือ

ในเย็นวันนั้น เด็กชายตัวน้อยที่มีผมสีทองเดินกลับเข้าไปในบ้านกอดมารดาไว้เบาๆพลางร้องไห้ไปพูดไปเสียงเครือ

"ต้นข้าวไม่มีพ่อหรือครับ พ่อไปไหน...พ่อไม่รักต้นข้าวแล้วใช่ไหมแม่..."

"รักสิลูก...พ่อเขารักต้นข้าวเหมือนที่แม่รัก...เขารักลูกนะจ๊ะ..."

เด็กน้อยเงยหน้ามองผู้หญิงคนสำคัญที่สุดในชีวิต ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากของเธอยังยิ้ม...แต่เป็นรอยยิ้มที่ปวดร้าวเหลือเกิน

"แม่อย่าร้องไห้นะฮะ ถ้าแม่ไม่ร้อง ต้นข้าวก็สัญญาว่าจะไม่ร้องเหมือนกัน" มือเล็กๆยกปาดน้ำตาแล้วส่งรอยยิ้มสดใส ท่อนแขนอวบอูมกอดรัดรอบลำคอผู้เป็นแม่เบาๆ

"จ้ะ...ต้นข้าวต้องเข็มแข็งนะลูก"

"...ครับ..แม่..."

คำตอบรับในวันนั้นทำให้เด็กชายต้นข้าวเติบโตขึ้น เขาผ่านช่วงวัยเรียนในโรงเรียนรัฐบาลและมหาวิทยาลัยด้วยคะแนนดี ถึงแม้ว่าจะถูกมองอย่างแปลกแยกจากเพื่อนๆและอาจารย์ แต่เขาก็เติบโตอย่างเข้มแข็งพร้อมกับเกราะที่สร้างขึ้นปกป้องตัวเอง....จนกลายเป็น ทยุต ฮิวจ์ ประเสริฐสิทธิ์ เชฟหนุ่มที่น่าจับตามองคนใหม่ในวงการอาหาร

นับตั้งแต่วันนั้นตอนแปดขวบ...ครั้งสุดท้ายที่เขาเสียน้ำตาก็คือ...

งานศพของผู้หญิงที่เขารัก...ยิ่งกว่าชีวิต

ผู้หญิงที่ได้เห็นความสำเร็จของลูกชายและจากไปพร้อมรอยยิ้มกับความทรงจำเรื่องคนรักที่กอดไว้ด้วยไออุ่นของตัวเอง...นานแสนนาน

-----------------------------------------------------

"เดี๋ยวกลับมาล่ะ" หลังจากที่เจ้าสองตัวกินเสร็จ ชายหนุ่มที่จัดการเรื่องส่วนตัวเรียบร้อยก็เคาะมือลงบนหัวตัวละทีแล้วก้าวคร่อมอานมอเตอร์ไซค์คู่ใจแล้วสตาร์ทเครื่องทันที มือหนาสมกับอาชีพเชฟล็อคหมวกกันน็อคที่ปลายคางแล้วโบกมือลาพรรคพวกที่เห่าเสียงแหบแห้ง

ชายหนุ่มบิดคันเร่งพาตัวให้พุ่งทะยานไปบนท้องถนน เส้นผมสีทอง วันนี้ทางโรงแรมของคนรู้จักเก่าแก่ว่าจ้างเขาไปเป็นเชฟประจำงานเลี้ยงบุฟเฟ่ท์กลางวัน ที่จริงแล้วเขาไม่อยากรับงานนี้เท่าไรเพราะงานแบบนี้มักเหลือของทิ้งบานเบอะ แต่ในเมื่อได้รับการขอร้องมาก็ต้องทำให้ดีที่สุด....

ริมฝีปากเม้มแน่นขึ้น...เท่าที่รู้ งานนี้คงจะเป็นงานที่ต้องการอวดอะไรสักอย่างของโรงแรม โดยมีเขาที่เป็นเหมือน "ของแปลก" เป็นตัวประกอบละครฉากนั้น อาจจะโดนอวดว่าเป็นพ่อครัวชาวต่างชาติที่ทำอาหารมารับรองเป็นพิเศษ หรือ เชฟชาว...อะไรสักอย่างที่เจ้าของโรงแรมคิดจะตั้งที่ทางโรงแรมทุ่มซื้อตัวเพื่อมาทำอาหารครั้งนี้

แต่ช่างเถอะ....

สิ่งที่โหดร้ายยิ่งกว่าบนโลกใบนี้...ยังมีอีกเยอะ...

-----------------------------------------------------

แฮ่---- ลูกเรา

ชอบเสะผมยาวฮ่ะ ส่วนเคะ...ชอบหมด กร๊ากกกก

เป็นตัวละครที่แปลกใหม่ ชื่อไทยก็แปลกใหม่ ฮ่าๆๆๆ

อึชชชชชช

รักลูกให้ถูกทาง กร๊ากกกก

edit @ 13 Jun 2008 16:32:02 by +:+:+ミーピン+:+:+

edit @ 13 Jun 2008 16:33:37 by +:+:+ミーピン+:+:+