[EXM] 1st Encounter : Wynter Bronte

posted on 11 Jul 2012 21:36 by light2shadow in EXM
 
เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 
 
 
 
 
(ควรจะอัพนานแล้วป้ะ ฮิฮิ)
 
 
 
 
 
เอาละนะ
 
 
 
 
 
 
 

"วินเทอร์ บรอนท์" เสียงนุ่มนวลที่เอ่ยขึ้นในวันที่แสงแดดส่องจ้าเรียกให้ร่างชุ่มเหงื่อซึ่งนั่งเด็ดวัชพืชอยู่เงยหน้าขึ้นมอง
 
 
เด็กหนุ่มวัยสิบแปดมองคนแปลกหน้าที่รุกล้ำอาณาเขตของเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร มือใหญ่ปัดเศษดินที่ติดอยู่เข้ากับกางเกงยีนส์สีซีด เสื้อกล้ามแขนกว้างถูกดึงขึ้นมาซับเหงื่อบนหน้าก่อนที่จะยืนขึ้นเต็มความสูง
 
 
"ใคร?" เขาถามเสียงห้วน วินเทอร์ดึงหมวกที่สวมออกพัดคลายร้อนช้าๆ แสงแดดจ้าส่องประกายล้อกับหยาดเหงื่อบนตุ้มเงินเหนือคิ้ว
 
 
"ฉันชื่อแอนธอส... แอนธอส แวน นอร์เดน" อาคันตุกะแปลกหน้าเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าที่ล้อมกรอบด้วยเรือนผมสีน้ำตาลเข้มเคลียไหล่
 
 
อะไรบางอย่างในน้ำเสียงทำให้คนที่คิดว่ายุ่งยากมองกลับอย่างสนใจ กรอบแว่นที่เลื่อนหลุดถูกดันขึ้นชิดใบหน้าที่ระบายรอยยิ้มจางๆ
 
 
"วินเทอร์ บรอนท์" วินเทอร์ยื่นมือเข้าไปหาเหมือนเช่นที่เขาทำกับคนแปลกหน้าทุกคน
 
 
ดูสิ...ว่าจะเป็นยังไง
 
 
เหมือนเลือดในร่างกายจะสูบฉีดขึ้นเร็วกว่าปกติ เป็นความรู้สึกแสนประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับคนที่แตกต่างจากคนอื่นๆอย่างเขา วินเทอร์ไม่ได้คิดว่าสิ่งที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิดเป็นเรื่องแปลก แต่มันก็ไม่ได้ธรรมดา...ที่จะเอามาเล่าให้ใครฟังได้
 
 
เจ้าของชื่อแอนธอสยื่นมือมาจับให้มั่น บนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มจางๆประดับอยู่
 
 
"ยินดีที่ได้รู้จัก วินเทอร์"
 
 
ภาพความทรงจำที่คล้ายกับฟิล์มหนังเข้ามาในหัว วินเทอร์"อ่าน" คนตรงหน้าโดยละเอียดผ่านความทรงจำนั้น
 
 
เขายิ้มจางๆพลางสบกับนัยน์ตาสีสวยด้วยความรู้สึกเท่าเทียม
 
 
...เจ๋ง...
 
 
"ยินดีที่ได้รู้จักครับผอ. คุณคงมาด้วยเรื่องพลังของพวกเราสินะ" 
 
 
พวกเรา...ที่แตกต่างจากมนุษย์ทั่วไป
 
 
แอนธอสไม่ได้แสดงท่าทีตกใจอะไรกับสิ่งที่เขาพูดออกมา กลับกัน รอยยิ้มนั้นยังคงไม่จางหาย
 
 
"อ่านใจได้... ใช่ไหม"
 
 
"ก็ต้องมีเจ้านี่" มือใหญ่หงายให้ดูใบไม้สีอ่อนในมือ วินเทอร์ก้มลงมองคนที่ตัวเล็กกว่าก่อนจะกำใบไม้อีกรอบ
 
 
"ไม่ได้อ่านใจ...แต่เก็บจากภาพความทรงจำ เหมือนกับฉายหนังน่ะ" วินเทอร์พูดสบายๆเหมือนกับเป็นเรื่องของคนอื่น
 
 
"น่าสนใจ... ถ้าอย่างนั้น ฉันเข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน เธอสนใจจะเข้ามาเรียนที่สถาบันของฉันไหม" แอนธอสกำมือข้างที่ถูกปล่อยออกมาสองสามครั้งก่อนจะพูดต่อ
 
 
"ที่สถาบันของฉันมีเด็กอย่างเธออยู่หลายคน เราจะช่วยให้พวกเธอได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีกว่าการต้องคอยหลบๆซ่อนๆอยู่ในโลกภายนอก"
 
 
คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจ นัยน์ตาสีเขียวจางเหลือบไปมองสายน้ำที่ไหลออกมาจากสายยางที่เปิดทิ้งไว้ มือใหญ่ตวัดปลายนิ้วช้าๆ...มวลน้ำค่อยๆก่อตัวเป็นรูปร่างคนตรงหน้า ลักษณะโปร่งใสมองทะลุทำให้เขามองเห็นสีหน้าของคนที่มาชักชวนให้เข้า "พวก" ชัดเจน
 
 
"ผมไม่ได้ซ่อน แค่ไม่ได้แสดงมันออกมา ก็ไม่ได้ลำบากอะไร" รอยยิ้มสดใสถูกส่งออกมาจากเด็กหนุ่ม เขาหยีตามองแสงแดดแล้วยกยิ้มจางๆอีกครั้ง
 
 
"ทักทายเขาหน่อย มนุษย์น้ำแอนธอส" เขาสั่งมวลน้ำร่างคนให้ยื่นมือออกไปรอการทักทายอย่างเป็นทางการ
ทว่าร่างบางเพียงยิ้มตอบก่อนจะยื่นมือมาแตะเบาๆให้ปลายนิ้วได้สัมผัสกับมวลน้ำที่เป็นร่างก๊อปปี้ของตัวเอง
 
 
"ถ้าเธอดูแลตัวเองได้ดีแล้ว ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องบังคับเธอ วินเทอร์"
 
 
"แต่ผมชักสนใจพลังของคุณขึ้นมาแล้วสิ...." วินเทอร์ดีดนิ้ว ร่างมนุษย์น้ำไหลลงสู่พื้นกลายเป็นของเหลวเจิ่งนองทั่วผืนดิน
 
 
"พลังของคุณเรียกว่าอะไรนะ...บังคับใจ...ไม่สิ ผมว่ามากกว่านั้น"
 
 
"พลังของฉัน... ฉันไม่ค่อยบอกใครหรอกวินเทอร์ คนที่รู้ความสามารถนี้ ก็มีแค่นักเรียนกับคนสนิทของฉันเท่านั้นแหละ" แอนธอสตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ยังมีรอยยิ้มจางๆไว้บอกถึงความเป็นมิตร
 
 
"ดูเหมือนว่าผมต้องไปเป็นนักเรียนหรือไม่ก็คนสนิทของคุณสินะถึงจะยอมบอก" เด็กหนุ่มยิ้มกว้างแล้วนั่งลงเด็ดวัชพืชที่พื้น ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม
 
 
ผืนดินชุ่มชื่นถูกส้อมพรวนซุยให้กระจายออก มือใหญ่หยิบเศษหญ้าแยกออกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง
 
 
"ขอโทษที คุณชื่ออะไรนะ"
 
 
คนถูกถามเม้มริมฝีปากเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบอีกครั้ง
 
 
"แอนธอส... แวน นอร์เดน..."
 
 
"โอเคแอน.....คุณชอบชาหรือเปล่า"
 
 
อีกฝ่ายดูจะประหลาดใจกับการตัดชื่อของตัวเองเหลือเพียงเท่านั้น
 
 
"... แอนธอส... ถ้าไม่เรียกชื่อฉันดีๆ ฉันก็จะไม่ตอบ..."
 

เด็กหนุ่มร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นสูง เขาเดินออกห่างมาแล้วนั่งลงกอบดินใส่แปลงสมุนไพรของตัวเองด้วยท่าทางหมดสิ้นความสนใจโดยสิ้นเชิง
 
 
"ต้องใส่ปุ๋ยอีกแล้ว พวกแมลงนี่น่ารำคาญชะมัด..." วินเทอร์พูดกับตัวเองแล้วก้มหน้าก้มตาจับหนอนออก
แอนธอสยิ้มให้กับท่าทีที่ดูเป็นเด็กของอีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆปล่อยพลังของตัวเองออกมาช้าๆ ขณะที่หันตัวเดินออกจากบริเวณนั้น

 
"... ฉันไม่รบกวนแล้ว วินเทอร์ บรอนท์"
 
 
นัยน์ตาสีเขียวเหลือบมองร่างคนที่เดินห่างออกไป เขาคิดว่าคงจะดีไม่น้อยถ้าได้ลองใช้ชีวิตกับคนประเภทเดียวกัน แต่คนที่อยู่คนเดียวมาเกือบทั้งชีวิตและสูญเสียคนที่รักไปอย่างเขาไม่อยากจะมีความผูกพันใหม่ๆกับใครหรืออะไรอีก
 
 
...ถ้าเข้าไปจะเป็นยังไงนะ...
 
 
"... จริงสิ... กลิ่นโอเชียนบลูของเธอ... หอมดีนะ" เป็นคำพูดที่แอนธอสทิ้งไว้ก่อนที่จะค่อยๆเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
 
 
...ทิ้งไว้เพียงร่างสูงใหญ่ที่เอนกายอยู่บนพื้นดิน...
 
 
 
///////////////////////////////////////////////////////
 
 
 
 
หนาว....
 
 
ผมลืมตาขึ้นช้าๆเพื่อมาเจอความมืดมิดและแสงดาวที่ส่องพราวพราง ดูเหมือนว่าพลังของคนๆนั้นจะสามารถทำให้ผมหลับไปได้ในเวลาเพียงเสี้ยววินาที แต่พลังของคนที่เป็นผู้อำนวยการคงไม่ได้มีแค่นั้นแน่
 
 
ผมลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปรอบตัว กระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่ข้างๆเป็นข้อมูลของโรงเรียนสำหรับคนแบบพวกเรา ผมหยิบมันขึ้นมาอ่านช้าๆท่ามกลางความมืด
 
 
เปล่าเลย...ข้อมูลทั้งหมดไม่ได้ทำให้ผมสนใจเกี่ยวกับโรงเรียนมากขึ้น
 
 
เพราะถ้าจะสน...ผู้ชายคนที่มาหาผมน่าสนกว่าเยอะ...
 
 
...แอนธอส แวน นอร์เดน...
 
 
ผมยังนึกใบหน้าเขาได้ชัดเจน ทั้งน้ำเสียง...แววตา...กระทั่งจังหวะการพูด ผู้ชายคนนี้ดูเป็นคนพิเศษตั้งแต่ยังไม่โชว์พลัง ผมไม่รู้หรอกว่าไอ้ตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนนี้มันใหญ่แค่ไหน แต่ผมคิดว่าคนที่จะเป็นผู้อำนวยการ....คงต้องมีอะไรน่าสนใจอยู่แน่
 
 
...แล้วจะมีเหตุผลอะไรที่ผมจะไม่ไปพิสูจน์ล่ะ?
 
 
ในใบนั้นมีรายละเอียดเกี่ยวกับลักษณะการศึกษา แน่นอนว่ามันไม่เหมือนกับสถาบันอื่นๆ มันระบุถึงจุดประสงค์ในการก่อตั้งและรวมกลุ่มเพื่อคนพิเศษที่แตกต่าง ผมขี้เกียจอ่านอะไรมากแต่พอลากสายตาคร่าวๆอีกรอบก็จำได้แทบทั้งหมด
 
 
เศษดินชื้นแฉะติดอยู่ตามผิวให้ความรู้สึกเย็นปนเมือกๆ ผมปัดมันออกแล้วยืนขึ้นพับกระดาษสอดเข้าไว้ในกระเป๋ากางเกงที่ชื้นไม่แพ้กัน ดูท่าว่าฤดูแบบนี้คงไม่เหมาะกับการเพาะปลูกดอกไม้ในที่โล่งแจ้งเท่าไหร่
 
 
แต่ถ้า..เป็นเรือนกระจกปรับอุณหภูมิในสถาบันชื่อดังนั่น ดอกไม้ของผมจะเติบโตได้หรือเปล่านะ
 
 
ผมยกปลายนิ้วเปรอะเปื้อนขึ้นแตะที่หางคิ้ว ตุ้มหูกลมมนคู่เล็กที่กลายสภาพเป็นจิวบนคิ้วยังคงเย็นเยียบไม่ต่างกับตอนที่ถอดมันออกจากใบหูนุ่มนิ่มของร่างไร้ชีวิตในอ้อมกอด
 
 
จะไปหรือเปล่า...
 
 
ถ้าเจ้าของมันยังอยู่ เสียงเล็กแจ้วคงจะตอบว่า -ไปสิคะพี่ แต่ขอหนูไปด้วยคนนะ- อย่างไม่ต้องสงสัย
 
 
"แอนธอส..." ผมพึมพำชื่อนั้นอีกรอบ
 
 
ชื่อ..ที่คล้ายคลึงกับยายตัวจ้อยขี้งอแง
 
 
...แอนนี่...
 
 
อนาคตคือสิ่งทียังมาไม่ถึง...แต่ถ้าไม่ลองก้าวเดินคงไม่มีวันรู้ได้
 
 
ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงอีกครั้ง ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงกระดาษชื้นๆและใบไม้ความทรงจำของใครบางคน
 
 
...บางที ผมควรจะเปิดสมุดสะสมความทรงจำเล่มใหม่เสียที...
 
 
คราวนี้คงได้เขียนตรงสันปกว่าเป็นของ...
 
 
...โรงเรียนใหม่...

 
 
 
 
 
 
 
 
The End
 
 
 
 
แฮ่--- ขอบคุณผปค.ผอ.นะคะที่มาเป็นผอ.โมเอ้วสามล้านหน่วยให้เค้า มุฟๆ
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ดีใจที่เธอตัดสินใจมาอยู่กับเรานะ วินเทอร์ /ยิ้ม/

#1 By Anthos Van Norden on 2012-07-11 21:53