ไปงานสัปดาห์หนังสือมาเมื่อ..วันไหนสักวันนี่ล่ะ หมีปิ่นเข้ากรุงฉายเดี่ยวด้วยความเปรี้ยว(55)พร้อมอาวุธคือกระเป๋าลากและพ็อกเก็ตมันนี่ส่งเสริมการอ่านจากแม่(พ่อแอบให้เพิ่มด้วยหุหุ)

ปีนี้เป็นปีที่ไปแล้วรู้สึกเมื่อที่สุด เหตุเพราะหลังจากเดินสัปดาห์หนังสือถึงบ่ายแล้วหมีปิ่นไปซื้อนิยายวายที่สยามต่อ สองเล่มกับการนั่งรถไฟฟ้าวนไปมาแต่เรื่องที่ได้มานี่ไม่ผิดหวังฮ่ะ ^w^

รวมหนังสือทั้งหมด...

.........

............28เล่มพอดิบพอดีไม่มีขาดเกิน

อุแม่เจ้า!! เจออาถรรพ์28หรือนี่ มิน่าล่ะกลับมาแขนยกไม่ขึ้นเลย แถมหมดไปหลายตังฮ่ะฮ่ะ กินหนังสือแทนข้าว

ถึงวันนี้ มีหนังสือที่อ่านจบไปแล้ว 6 เล่ม (ไม่นับรวมนิยายวายที่อ่านดึกดื่นละสายตาจากหนังสืออีกทีก็ฟ้าสางเห็นนกบินรำไรๆ) จะรีวิวสั้นๆละนะ

อนึ่ง...เป็นความคิดของเจ้าของบล็อกอย่างเดียวนะฮ๊าา รีวิวประเภทตามใจฉันนิดนึง
 

 

 

>> มิเกะเนะโกะ โฮล์มส์ แมวสามสียอดนักสืบตอนที่11 เมอร์รี คริสต์มาส : อาคากะว่า จิโร <<

เป็นรวมเรื่องสั้นอีกแล้ว -*- ซีรี่ย์นี้ชอบอันแรกๆที่ออกมามากกว่า ไม่ค่อยชอบที่เป็นรวมเรื่องสั้นเท่าไหร่เพราะอ่านแล้วมัน..จบง่ายไปไหม? มีแค่นี้เหรอ? จะเกิดคำถามแบบนี้ขึ้นมาทันที ซึ่งเล่ม11นี้ก็เป็นด้วยอาการหนักหน่วงเช่นกัน

คาตายามายังอุเคะและซื่อบื้อเหมือนเดิม ฮารูมิดูจะเก่งเกินหน้าพี่ชายไปหลายขุม แมวน้อยโฮล์มส์ก็เก่งและฉลาดกว่าตำรวจหลายเท่า

เนื้อเรื่อง..อาจจะเป็นเพราะเรื่องสั้นด้วยละมั้งอะไรๆมันเลยดูง่ายเกิน คนอ่านสามารถเดาได้ล่วงหน้าว่าใครทำอะไร รู้ได้ว่าโฮล์มส์มันฉลาดเกินหน้าเจ้าของ(55)

ไม่มีความประทับใจอไรเป็นพิเศษ สนุกแบบฉับไวไปนิด แล้วก็ตอนจบเดาได้เกือบทุกเรื่อง

 

 

>>ซายากะ สาวน้อยนักสืบตอนที่6 ล็อกเก็ตสีเลือด : อาคากะวา จิโร<<

อืม..เหมือนคนที่เติบโตมาพร้อมๆกันละมั้ง รู้สึกชอบที่อาคากะวาเขียนให้ตัวเอกและทุกคนในเรื่องเติบโตขึ้นเล่มละปีเพราะได้เห็นพัฒนาการของตัวละคร ถึงจะบอกว่าเป็นนิยายสืบสวนสอบสวนแต่ว่าซีรี่ย์ซายากะนี่จะเน้นที่ครอบครัวและตัวเอกรวมไปถึงเรื่องความรักของซายากะที่ง่อนแง่นเหลือเกินมากกว่า

ซายากะอายุยี่สิบแล้ว รู้สึกว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายในชีวิตมากจริงๆ

ชอบเรื่องนี้มากกว่าเรื่องข้างบน เพราะมันเป็นเรื่องยาวที่อ่านได้เรื่อยๆไม่ต้องคิดมาก เป็นนิยายสืบสวนที่ติดจะเอนไปทางเลิฟสตอรี่(เรอะ?)นิดนึง

 

 

>>คุณพ่อหัวขโมย : มิยาเบะ มิยูกิ<<

เป็นครั้งแรกที่อ่านงานของมิยาเบะฮ่ะ จะว่าเรื่องยาวก็ใช่ แต่ว่ามันก็มีตอนย่อยๆลงไปในเล่มนะ คาแร็กเตอร์เด็กแฝดที่ผลัดกันพูดในเรื่องนี้ก็น่ารักดี (โชตะ? 55)หัวขโมยที่จับพลัดจับผลูมาเป็น 'คุณพ่อ'ก็มีการพัฒนาไปในแต่ละตอนที่คนเขียนค่อนข้างผูกเรื่องได้ดีทีเดียว มีทั้งระแวง ทั้งสับสน เป็นมนุษย์ทั่วไปจริงๆ มีตอนนึงอ่านแล้วอยากแบ๊วกะโหลกคุณพ่อบ้าสักที

อ่อ คือว่าบ้านนี้..เป็นบ้านที่สุดยอดไปเลย พ่อไปทาง(หนีตามชู้) แม่ไปทาง(เหตุผลเหมือนพ่อ) โดยนึกว่าลูกของตัวเองอยู่กับอีกฝ่าย แต่จริงๆแล้วแฝดก็อยู่กันสองคนในบ้านจนมีคุณพ่อเข้ามา

สปอยล์นิดๆฮ่ะ

ชอบตอนที่เด็กแฝดวางแผนจะไปเที่ยวในวันปีใหม่กับคุณพ่อ แล้วอีคุณพ่อเกิดสับสนไม่อยากผูกพันกันแฝดมากไปกว่านี้ มันสะท้อนถึงความเหงาของคุณพ่อได้ดีนะ อ่านแล้วแบบ เออว่ะ ถ้าพ่อแม่ของเด็กกลับมาจริงๆคนที่เหงาที่สุดก็คือคุณพ่อนี่ล่ะ

"ฉันอยากพูดว่าฉันเองก็เหงาเป็น ถ้าถูกทำเหมือนเป็นส่วนเกินหรือถูกทิ้งเมื่อไม่ต้องการแล้ว พวกเธออาจคิดว่าฉันเป็นเพียงอะไหล่มาเปลี่ยนแทนพ่อแท้ๆ แต่ฉันก็มีชีวิตจิตใจนะ จะให้ไปเที่ยวสนุกช่วงปีใหม่กับพวกเธอก็ได้ จะให้สนิทสนมกับพวกเธอก็ได้ หรือเล่นละครเป็นพ่อพวกเธอก็ได้ แต่จุดจบอยู่ตรงไหนล่ะ ถ้าฉันสนิทสนมกับพวกเธอ พอถึงคราวที่ต้องเลิดเล่นเกมนี้ ฉันจะรู้สึกยังไง...พวกเธอเคยคิดบ้างไหม"

(อีคุณพ่อนี่นิสัยเคะชัดๆ 555)

นิยายของมิยาเบะเรื่องนี้เป็นsuspense ที่ออกจะ warm heart นิดๆนะ ส่วนตัวแล้วชอบมากๆ ภาษาก็ง่ายเข้าใจง่าย แนะนำให้อ่านนะตัวเองงงง

 

 

>>dive ตอนที่ 4 มังกรคอนกรีต : โมริ เอโตะ<<
(คนเขียนคนเดียวกับ เมื่อสวรรค์ให้รางวัลผม)

เล่มจบของซีรี่ย์นี้ เป็นwarm heart ที่อ่านแล้วรู้สึกตื้อๆ น้ำตาปริ่มๆ โดยที่ไม่ต้องมีพระเอกนางเอก ไม่มีใครป่วยใกล้ตาย ไม่มีญาติพี่น้องของใครป่วยเป็นมะเร็ง

เป็นแค่เรื่องของนักกีฬากระโดดน้ำของสโมสรหนึ่งที่ต้องเอาชนะการแข่งขันเพื่อไม่ให้สโมสรถูกยุบ ตัวเด่นๆอย่าง โทโมะกิ ชิบุกิ โยอิจิ มีเรื่องต้นของตัวเองมาคนละเล่มแล้ว และเล่มสี่คือบทสรุปของทุกคนที่เกี่ยวพันกับอนาคตของตนเองและเรื่องที่แบกรับไว้บนบ่า

เล่มนี้เป็นเล่มจบที่จบได้ดีมากๆ โดยเฉพาะฉากสุกท้ายของแต่ละคน ไอ้คะแนน 600.9ทำให้เราน้ำตาไหลออกมาได้ง่ายๆเลยทีเดียว สนุกทั้งเนื้อเรื่องและการดำเนินเรื่อง จับจุดเด่นและจุดด้อยมาเขียนได้อย่างลึกซึ้ง แต่ว่าเล่มสี่เหตุการณ์จะสลับไปมาเป็นความคิดของแต่ละคนเลยต้องตั้งใจอ่านนิดนึง

เอ่อ..เอาเป็นว่าเล่มนี้แนะนำค่า *กระซิบ* ถึงปกจะไม่สวยแต่เนื้อในมันอั๊งใจที่สุด

 

 

>>Loveless Land เสกมนตร์ร้ายให้หัวใจไม่ไร้รัก : เจ้าปลาน้อย<<

แจ่มเลิฟ..เรื่องเดียวที่เราซื้อเพราะว่าเป็นคนเขียนคนนี้ ติดใจมาตั้งแต่ไวท์วาเลนไทน์ กะ รักดั่งเทพนิยาย

เรื่องนี้มันเป็นเขียนต่อกันสี่คนสี่เล่มแต่ว่าไม่จำเป็นต้องอ่านทุกเล่มก็ได้เพราะตัวเนื้อเรื่องที่เชื่อมต่อกันมีนิดเดียว อันนี้เป็นเล่มสองซึ่งแน่นอนว่าเราไม่เอาเล่มอื่นเพราะจริงๆแล้วแจ่มเลิฟเราไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่   จำได้ว่าวันซื้อคนขายเชียร์ให้เอาทั้งสี่เล่มแล้วเราบอกว่าเอาแค่เล่มเดียวค่ะ คนขายเลยเอ๋อไปเลย (ก็แหม..เค้าไม่ปลื้มคนอื่นนี่นา)

แต่...พอได้อ่านแล้ว ก็รู้สึกไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่แล้วล่ะ อารมณ์ของเรื่องที่แกว่งๆ แล้วก็เรื่องยิบย่อยเกี่ยวกับภาษาที่แปลกๆไป สรุปคือเราชอบงานแบบเก่าๆของเขามากกว่า

 งานเก่าของเขาทำให้เราที่ไม่ปลื้มแจ่มเลิฟหันมาเก็บมาอ่านได้ แต่ว่า...ถ้ามีงานใหม่ออกมาอีกคงต้องไปแง้มที่ร้านหนังสือก่อนตกลงใจซื้อละมั้งทีนี้

แต่ชอบปกอ้ะ ปกน่าร๊ากกก เดมอนตอนเด็กๆช่างโมเอ้ แต่ชุดเจ้าชายแถมขาสั้นน่ารักที่สุด><

 

 

>>สูตรเสน่หา : กิ่งฉัตร<<

เป็นนิยายเล่มแรกของนักเขียนคนนี้ที่ซื้อ หลังจากอ่านเอาในห้องสมุดมหาลัยตลอด ชอบการเขียนของเขาตรงที่เป็นแนวเรื่องแบบสมัยค่อนข้างใหม่ อ่านง่าย เข้าใจง่าย

เรื่องนี้ตัวเอกเป็นดาราที่เริ่มจะชื่อเสียงถอยลง อลินเป็นนางเอกที่เราคิดในใจว่า เออ..นี่มันนางเอกจริงเรอะ พฤติกรรมแปลกๆอย่างดมความสะอาดนี่มันฮาจริงๆ ไหนจะมีแบบหลงตัวเอง เกลียดเด็ก คิดเข้าข้างตัวเอง ร้ายกับคนที่ร้ายใส่แบบสุดๆ เป็นนางเอกที่จำลองคาแร็กเตอร์นางร้ายมาชัดๆนี่หว่า 55

พระเอกเป็นพ่อครัว อ๊างงงงง (แพ้คนทำอาหารเก่งฮ่ะ) ดุนิดๆแต่ก็คิดว่าใจเย็นแล้วถ้ามาเจอกับนางเอกแบบนี้ คือ..นางเอกจริงๆแล้วก็น่ารักนะ เวลารักใครก็ร๊ากกกรัก ชอบวิธีการง้อพระเอกด้วย อั๊งงน่ารักที่สุด

นางเอกเรียกพระเอกว่า ครูกุ๊ก น่ารักซะไม่มี

เล่มนี้หนามากกกก อ่านแบบจุใจกันไปเลยหกร้อยกว่าหน้า เสียดายที่ซื้อนิยายคุณกิ่งฉัตรมาเล่มเดียว ก็ตอนไปถึงอมรินทร์ตังใกล้หมดแล้ว T^T

 

 

ส่วนนิยายวายมันเป็นนิยายที่ออกมานานพอควรแล้ว ไม่รีวิวละกัน

จำชื่อเรื่องไม่ได้ที่มีพระเอกชื่อพี่มาร์คกะนายเอกชื่อน้องปายอ้ะ อ่านตอนตีสองถึงสว่าง ปวดตาาาา อ่านไปร้องไป อยากเอาขาหน้าตะปบหัวอีตาเพชร ไอ้บ้าเอ๊ย สงสารก็สงสารนะแต่สงสารพี่มาร์คกะน้องปายมากกว่า (ลำเอียงงง) ฮากกกกก

 

 

แฮ่....หาอะไรมาคั่นฟิคบ้าง รีวิวหนังสือนี่ก็สนุกดีนะ ถ้าไม่ขี้เกียจจะทยอยรีวิวเล่มที่ยังไม่ได้อ่านอีกนะฮ๊า เหลืออีก..20กว่าเล่ม หึหึหึ จะเปิดเทอมแล้วต้องเร่งสปีดหน่อยล่ะ

ป.ล. เมื่อคืนฝันถึงน้องยา อ๊างงงงง