"ฮะ..ฮะ...ฮัดชิ่ว"
เสียงจามฟุดฟิดดังขึ้นในห้องนอนของชายหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์ประจำริคไค เจ้าของห้องที่นั่งอยู่บนเตียงขยี้จมูกไปมาก่อนจะสูดน้ำมูกฟืดฟาดแล้วพยายามลุกจากที่นอน
แขนสองข้างยันตัวขึ้นจะลุกให้ได้แต่ว่าพิษไข้ที่เป็นอยู่ก็ดึงเรี่ยวแรงไปเสียหมด นิโอหันไปมองรอบข้าง...เสื้ออยู่หน้าตู้ กระเป๋าตั้งอยู่ข้างเตียง แถมวันนี้ไม่ใช่วันหยุดซะด้วย ถึงจะป่วยยังไงก็อยากไปโรงเรียนนี่นา...
นัยน์ตาฉ่ำชื้นเพราะพิษไข้กลอกไปมา...ทำไมทุกอย่างมันพร่ามัวไปหมด ปวดหัวแถมยังหนาวอีก ยังไม่หายอีกหรือไงนะ ยาก็กินเข้าไปแล้วนี่จะเอาอะไรอีกเล่า!!
"แค่กๆ..อุ...อื๊ออ" คนที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงไอออกมาเสียงดัง เขามองไปที่เสื้อผ้าและกระเป๋าอีกครั้งก่อนจะหลับตาลงอย่างตัดใจ
...ไม่ไปก็ได้..เฮอะ!...
...ไม่อยากป่วยเลย..แย่ที่สุด...
ฝ่ามือร้อนระอุดึงผ้าห่มปิดขึ้นถึงคอแล้วขดตัวกลมซุกใบหน้าลงกับหมอน ร่างกายตอนนี้หนาวเหมือนใครเอาน้ำแข็งมาวางใกล้ๆ...หนาวจนถึงขนาดที่ว่าต้องซุกตัวอยู่แต่ในผ้าห่ม...งี่เง่าชะมัด ไอ้โรคบ้านี่!
เสียงประตูห้องเปิดขึ้นพร้อมฝีเท้าที่ก้าวเข้ามา ร่างผอมๆของหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเห็นหน้าแล้วหงุดหงิดมาหยุดยืนเท้าเอวอยู่ตรงหน้า
"ตื่นสายอีกแล้วเหรอ เดี๋ยวก็ไปเรียนไม่ทันหรอก"
นิโอซุกหน้าลงกับหมอนหนีเสียงแหวๆที่ยิ่งฟังยิ่งปวดหัว...ยัยนี่..คนยิ่งปวดหัวอยู่ยังมาแว้ดๆใส่อีก
"มาซาฮารุ..ตื่นได้..เอ๋??" หญิงสาวก้มตัวดึงผ้าห่ม ใบหน้าที่ละม้ายคล้ายกันมีแววตกใจเพราะไอร้อนที่กระทบมือ
"นี่ไม่สบายหรอกเหรอเนี่ย?"
"แค่กๆ...ยุ่งจริง เอาผ้าห่มคืนมา" เสียงแหบๆของคนป่วยพูดเบาๆ
"ย่ะ แล้วเดี๋ยวจะโทรบอกเพื่อนให้" พี่สาวคนโตของบ้านห่มผ้าคลุมให้ดังเดิม ก่อนจะก้มตัวลงมองอีกครั้ง....
"ไหนบอกคนบ้าไม่เป็นหวัดล่ะ...โกหกชัดๆ" พูดเสร็จก็เดินออกไปทันทีไม่รอให้คนป่วยลุกขึ้นมามีโอกาสได้เถียงแม้สักคำ...
คนที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มหลับตาลงช้าๆ...ปวดไปหมดเลยแฮะ ปวดหัว เปลือกตา เจ็บคอ ไม่มีแรง ไม่ได้ป่วยมาตั้งนานพอป่วยทีก็เอาซะหนักเลย แต่ว่า...ไม่อยากหยุดเรียน..ไม่สิ ไอ้เรื่องเรียนมันอีกเรื่องนึง แต่ที่แน่ๆ...
...ไม่ได้เจอยางิวซะแล้วสิ...
...เพราะอย่างนี้ไงเล่า ถึงไม่อยากป่วย..ไม่อยากหยุดเรียน...
นัยน์ตาปรือปรอยค่อยๆลืมขึ้นช้าๆ ร่างในชุดนอนตัวเดิมลุกขึ้นอย่างมึนงง ในท้องส่งเสียงครืดคราดประท้วงเจ้าของว่าตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงทำให้คนป่วยจำต้องลุกจากที่นอนหอบผ้าห่มลงไปชั้นล่างเพื่อกลบเสียงร้อง นิโอวางผ้าห่มบนโซฟาแล้วเดินลากเท้าเข้าห้องครัว บนโต๊ะกินข้าวมียาวางอยู่ มือใหญ่รีบหยิบยาแก้ไข้กับแก้อักเสบคาบไว้ในปากแล้วหาแก้วน้ำ
นิโอเดินไปที่ข้างตู้เย็นหยิบขวดน้ำที่ยังไม่แช่มารินใส่แก้ว เขาก้มหน้าลงไปแต่เรี่ยวแรงที่หดหายทำให้สิ่งที่คาบไว้ในปากหล่นลงน้ำอย่างรวดเร็ว ยาเม็ดสีขาวละลายเป็นขุยๆในน้ำส่วยแคปซูลก็ลอยเท้งเต้งอยู่ปากแก้ว อารมณ์โมโหตัวเองยิ่งทำให้อาการเวียนหัวมีมากขึ้นจนอยากจะเขวี้ยงแก้วน้ำทิ้ง
"บ้าเอ๊ย!!" เสียงสบถดังแผ่ว แต่นิโอก็ยังไปค้นยามาใหม่แล้วดื่มน้ำตามเข้าไปได้สำเร็จ
จอมเจ้าเล่ห์ผู้สิ้นท่าแห่งริคไคเลิกคิดจะหาอะไรกิน เขาค่อยๆเดินกลับมานอนที่โซฟาห่มผ้าอีกครั้ง
...หงุดหงิดไปหมด...
...อ่อนแอชะมัด...แถมน่าเบื่อสุดๆ
นัยน์ตาพร่าเลือนค่อยๆหรี่ลงช้าๆ เปลือกตาร้อนผ่าวปิดสนิท ลมหายใจขัดๆคล้ายหอบหายใจแผ่วหวิว เขาเป่าลมออกจากริมฝีปากหายใจแทนจมูกซึ่งใช้การไม่ได้ อารมณ์ขุ่นมัวผสานพิษไข้ทำให้ร่างกายที่อ่อนแอจำต้องหลับไปอีกครั้ง...
"เชิญเข้ามาเลยจ้ะ"
"ขอบคุณครับ"
เสียงแว่วๆที่แสนจะคุ้นหูปลุกคนที่นอนซมเพราะพิษไข้ให้ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาดู ใบหน้าเคร่งขรึมกับผมเรียบๆอย่างนั่น...ยางิว!?
คนป่วยซุกหน้าเข้ากับโซฟาโดยอัติโนมัติ...ไม่รู้ทำไม ไม่อยากให้ยางิวเห็นตอนย่ำแย่แบบนี้เลย เสียฟอร์มชะมัด
"นิโอคุง" เสียงเรียกไม่เบานักแต่คนป่วยก็ยังทำเป็นไม่ได้ยิน นอนนิ่งไม่ขยับเช่นเคย
ยางิววางตะกร้าผลไม้ที่เอามาเป็นของเยี่ยมไว้บนโต๊ะแล้วแตะบนผ้าห่มที่คลุมตัวคนตรงหน้าเบาๆ
"นิโอคุง"
"นอนอย่างนี้มาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วจ้ะ เนี่ย พอน้ากลับมาก็นอนอยู่ในห้องรับแขก ไม่ยอมขึ้นไปนอนบนห้อง....รบกวนยางิวคุงช่วยพาขึ้นไปหน่อยได้ไหมจ๊ะ" เสียงหวานๆของคนเป็นแม่ทำให้นิโอกล่าวโทษในใจ...วุ่นวายจริงๆผู้หญิงบ้านนี้ วุ่นวายไม่แพ้กันเลย....
"ได้ครับ" ยางิวพูดตอบรับไปแต่เมื่อเอาเข้าจริงๆปัญหาใหญ่ก็คือคนที่นอนอยู่ในผ้าห่มไม่มีทีท่าจะลุกแล้วยอมให้พาขึ้นบนห้องง่ายๆเลย
"นิโอคุง ได้ยินที่คุณแม่ของนายพูดแล้วนี่ ขึ้นไปนอนบนห้องเถอะ" สุภาพบุรุษแห่งริคไคใช้วิธีประนีประนอม แต่เมื่อเห็นว่ายังไม่มีทีท่าตอบรับเขาก็ดึงชายผ้าออกทันที
"เดี๋ยวฉันช่วยพยุง ไหวไหม"
"ไม่...เป็นไร"
นัยน์ตาสีน้ำตาลมองดูคนที่แกล้งทำเป็นสบายดีค่อยๆลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ใบหน้าซีดๆดูหงุดหงิดผสมกับเบื่อเล็กน้อย....
ใบหน้าของนายที่เป็นแบบนี้ดูแปลกดีจังนะ...
"เดินเองไหวเหรอ มา..เดี๋ยวฉันช่วยประคองไปส่งให้"
"ไหวน่า..ไม่ได้ป่วยอะไรมากมายสักหน่อย" แค่ปวดหัว ตัวร้อน มีน้ำมูก ไอ ไม่มีแรง นอนซม..แล้วก็...คิดถึงนาย เท่านั้นเอง
"เดินเองไหวก็ตามใจ" ถึงจะพูดจาเย็นชาใส่แต่ยางิวเองก็คอยเดินตามหลังจนคนป่วยพาตัวเองเข้าไปนอนในห้องได้สำเร็จ
ร่างเพรียวนั่งลงข้างๆเตียงพร้อมกับที่อีกคนนอนหงายลืมตามองเพดาน ยางิวเอื้อมมือไปแตะบนหน้าผากเพื่ออังวัดไข้ ก่อนจะไล้มือลงมาแตะที่ซอกคอต่ออย่างนุ่มนวล
"ตัวยังร้อนอยู่เลย กินยาลดไข้แล้วหรือยัง"
"เมื่อตอนเที่ยง..." เสียงแหบต่ำพูดตอบอุบอิบ
"นี่ก็เย็นแล้ว เดี๋ยวฉันไปเอายามาให้กินก่อนแล้วกัน"
นิโอตะแคงตัวมองแผ่นหลังที่เดินจากไป เขาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวอีกครั้งก่อนจะมองสภาพของตัวเองที่น่าหงุดหงิด ขนาดยางิวมาบ้านแท้ๆยังไม่มีแรงจะลุกมานั่งคุยด้วยเลย...ไม่สิ ที่ยางิวมาบ้านนั่นแหละผิด...
...มาเห็นฉันในสภาพแบบนี้มันขี้โกงชัดๆ...
หลังจากที่คนบนเตียงนอนพลิกไปมาหลายครั้ง ร่างเพรียวพร้อมถาดอาหารก็เดินกลับมานั่งที่เดิม ฝ่ามืออุ่นๆแตะที่แผ่นหลังแล้วดันขึ้นช้าๆก่อนจะสอดหมอนเข้าไปให้เปลี่ยนท่าเป็นกึ่งนั่งกึ่งนอนแทน
"คุณแม่ของนายฝากข้าวต้มมาด้วย ทานก่อนทานยาแล้วกันนะ" คนพูดจัดแจงวางถาดที่มีชามข้าว ยา และนำอุ่นไว้บนเตียง เขาเลื่อนมือไปบีบมือนิโอเบาๆอีกครั้งแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ".....นิโอคุง?...."
"ไม่อยากให้นายมาเห็นเลย เสียฟอร์มชะมัด" ความจริงที่หลุดปากออกมาเรียกรอยยิ้มบางเบาจากใบหน้าเคร่งขรึม มือที่เกาะกุมอยู่บีบกระชับแน่นขึ้น....
"จะนิโอที่เข้มแข็ง ชอบหลอกลวง หรือนิโอที่อ่อนแอแต่แกล้งทำเป็นเข้มแข็ง....แบบไหนก็คือนายทั้งนั้น จะกังวลอะไรล่ะ" นัยน์ตาสีน้ำตาลจ้องมองเงียบๆก่อนจะพูดต่อด้วยรอยยิ้ม
"จะแบบไหน...นายก็คือนาย....แต่ว่า...นายที่เป็นแบบนี้ก็...." รอยแดงปิดไม่มิดแผ่ซ่านบนใบหน้า ท้ายคำที่ต่อไม่จบ...จะว่ายังไงดีล่ะ นิโอคุงที่ป่วยแบบนี้...นิโอคุงในแบบที่ไม่มีใครเคยเห็นทำให้ตอกย้ำความ "พิเศษ" ของตัวเอง
...จะผิดไหมถ้าฉันจะบอกว่า....
...ฉันดีใจที่ได้เห็นนาย...ตอนที่หลุดมาดแบบนี้...
"รีบกินข้าวดีกว่าจะได้กินยา" เสเปลี่ยนเรื่องพูดไป แต่คนบนเตียงก็ยังนอนนิ่งอยู่ดี
"ป้อนหน่อยสิ" คนป่วยพูดออกมาก่อนจะไอจนน่าเจ็บคอแทน ยางิมมองช้อนสลับกับริมฝีปากซีดเซียว เขาถอนหายใจแต่ก็ยังยิ้มบางๆ...ก่อนจะตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าให้อุ่น
"นี่เห็นว่าป่วยหรอกนะ...." พูดด้วยใบหน้าแดงก่ำก่อนจะป้อนเข้าปากคนอวดดี
ยางิวตักข้าวต้มทีละคำๆเป่าเล็กน้อยก่อนจะส่งเข้าปากคนป่วยจนหมด มือเรียววางชามลงบนถาดแล้วหยิบยามาป้อนพร้อมทั้งถือน้ำให้ถึงริมฝีปาก
"เดี๋ยวฉันเอาถาดลงไป...เก็บ.." คนที่กำลังจะลุกออกไปหยุดชะงักเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวยึดไว้เบาๆที่ข้อมือ
"เดี๋ยวก่อนก็ได้" นัยน์ตาเหมือนลูกหมาถูกทิ้งมองหงอยๆก่อนจะปล่อยมือออก "...เอ่อ...ไม่มีอะไร..."
"เป็นคนขี้เกรงใจแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...นิโอคุง" ยางิวขยับแว่นแล้วยกถาดลงไว้ที่พื้น เขานั่งทรุดนั่งข้างเตียงแล้วเอามือวางไว้บนหน้าผากคนป่วย
"อย่างนี้...ดีไหม..."
"อื้อ...." คนป่วยครางตอบในลำคอ ใบหน้าซีดเซียวเริ่มมีสีเลือดอยู่บ้าง เขายิ้มให้คนรักก่อนจะหลับตาลงช้าๆ
...ถ้าป่วยแล้วนายใจดีแบบนี้...ฉันชักไม่อยากหายแล้วสิ...
"นี่..นิโอคุง" เสียงเย็นๆเรียกชื่ออีกครั้ง นิโอลืมตาขึ้นช้าๆมองกรอบแว่นที่สะท้อนกับดวงอาทิตย์จนไม่เห็นนัยน์ตา
"ห้ามคิดเด็ดขาดว่าไม่อยากหาย..."
"นี่นายอ่านใจคนได้ด้วยเหรอ..." คนป่วยจับมืออีดข้างมาวางไว้ที่แก้มแล้วซุกหน้าเข้าไปถูเบาๆ "ก็ฉันป่วยแล้วนายใจดีด้วยนี่..."
ยางิวถอนหายใจเบาๆ ปลายนิ้วที่แตะแก้มซีดเซียวอยู่ขยับไล้เบาๆบนผิวแก้ม
"ทำตัวอย่างกับเด็กเลยนะ นิโอคุง" ร่างเพรียวอมยิ้มบางๆก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหู
"ถ้าป่วย...ก็จูบ...ไม่ได้หรอกนะ ฉันไม่อยากติดหวัดจากนายนี่..."
"ถ้าอย่างนั้น ฉันจะหายป่วยวันนี้ล่ะ" คนป่วยยิ้มตาหยีก่อนจะเอาตัวตัวเองถูไถมือเรียวที่แตะอยู่เบาๆนับครั้งไม่ถ้วน
...ถ้าฉันหายเมื่อไหร่...
...อย่าลืมสัญญาแล้วกัน...
ฉันจะจูบนายจนในส่วนของทั้งชีวิตเลย...คอยดูแล้วกัน
~END~
~TALK~
แฮ่---- ฟิคเรื่องนี้มีจุดเริ่มต้นจากการคุยกันของคนป่วงสองคนที่ราศีธนูเหมือนกันถึงความบุ่ยในตอนป่วย ไปๆมาๆ เลยจับให้นิโอ(ซึ่งราศีธนูเหมือนกัน) มาป่วยในฟิคดู 555
ตอนแต่งเปิดบล็อคปาร์กไปด้วย+เอาอาการป่วยของตัวเองมาผสม เลยกลายเป็นนิโอที่ป่วยจริงๆ อุฮิ
สนุกสนาน อั๊งงงงง
น้องยาใจดีเป็นพิเศษ อิจฉาอีอุฮิแฮะ เชอะๆ
(เรื่องนี้วันเดียวเสร็จ อะฮ๊างงงทำได้เว้ยเฮ้ย)
เรื่องต่อไปเป็นเรื่องสอบถามฮ่ะ
[สอบถาม] ถ้าสมมุติว่า หมีปิ่นจะทำฟิคเรื่อง Endless Road (Tezuka x Fuji) เป็นเล่ม มีใครสนใจมิฮ๊า~~
ตอนนี้กำลังแก้ตอนที่สองอยู่ฮ่ะ ยังไม่มีกำหนดอะไรแน่ชัด ไม่รู้จะเสร็จเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่ามีอะไรเพิ่ม(ถ้าทำจริงก็เพิ่มอยู่แล้วล่ะมั้ง)
แค่อยากสอบถามเฉยๆว่าถ้าทำจริงๆจะมีใครอยากซื้อมั้ยก๊ะ
...จบ...อุฮิ....
วันนี้เรานั่งจัดตู้ที่เก็บสมุดสมัยเรียนมัธยมมาฮ่ะ จัดไปจัดมาเหลือบเห็นสมุดพกตอนม.สองเข้า
มันเขียนว่า
ด.ญ.yyy yyyy
ชั้นม. 2/8 เลขประจำตัว 22822
โรงเรียน ชลกันยานุกูล
โอ้มายอุฮิ!!! นี่มันอะไรกัน!!!
น่ากลัวชะมัด เลขประจำตัวช้านนน นิโอสี่น้องยาหนึ่ง กรั่กๆๆๆ
ไม่มีอะไร เอามาเล่าให้เข้ากับบรรยากาศวัน28 เจ๋ยๆ ฮี่ๆ
ป.ล. เดี๊ยน....โหลดโดรีบอร์นมากไปนี๊สสส
ป.ล.2 จนตอนนี้ชักชอบ XS 8059 D18 ขึ้นมาอย่างจริงจัง อ๊างงงง
ป.ล.3 ครึ้มๆอาจจะแต่งฟิค จะมีใครอ่านมิฮ๊าาา
/จบเหอะเมิง ยาวไปแระ
